<rss version="2.0" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"><channel><title>claudiakolk</title><description>claudiakolk</description><link>https://www.claudiakolk.nl/blogs</link><item><title>Groots in klein zijn</title><description><![CDATA[In mijn blog “wat is geld waard?” schreef ik al hoeveel ontwikkeling ik heb doorgemaakt, hoeveel ik heb geleerd en hoe krachtig ik ben geworden. En toch voel ik me soms zo klein. Klein omdat ik het soms ook niet even weet. Klein vanuit dankbaarheid over de grote weg die ik mag bewandelen. Klein omdat moeder zijn soms het grootste van je vraagt.Voor de zomer viel het niet mee. Mijn oudste was moe, vervelend en had een grote mond. Niet zo raar aan het einde van haar schooljaar en aan het einde van<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_435dbd1cba1344e7879e311e27b7db28%7Emv2_d_5184_3888_s_4_2.jpg/v1/fill/w_337%2Ch_253/f7bc0e_435dbd1cba1344e7879e311e27b7db28%7Emv2_d_5184_3888_s_4_2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Groots-in-klein-zijn</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Groots-in-klein-zijn</guid><pubDate>Tue, 17 Oct 2017 12:06:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_435dbd1cba1344e7879e311e27b7db28~mv2_d_5184_3888_s_4_2.jpg"/><div>In mijn blog <a href="https://www.byo.nu/single-post/Wat-is-geld-waard">“wat is geld waard?</a>” schreef ik al hoeveel ontwikkeling ik heb doorgemaakt, hoeveel ik heb geleerd en hoe krachtig ik ben geworden. En toch voel ik me soms zo klein. Klein omdat ik het soms ook niet even weet. Klein vanuit dankbaarheid over de grote weg die ik mag bewandelen. Klein omdat moeder zijn soms het grootste van je vraagt.</div><div>Voor de zomer viel het niet mee. Mijn oudste was moe, vervelend en had een grote mond. Niet zo raar aan het einde van haar schooljaar en aan het einde van mijn schooljaar. Ik besloot zes hele weken, optimaal aandacht te schenken aan mezelf én mijn gezin. Geen school, geen gehaast, geen verslagen en niet alleen maar werken.</div><div>Terugschakelen</div><div>De eerste drie weken werkte ik nog wel, maar schakelde ik al terug. De laatste drie weken waren echt vakantie en het grote niets doen nam bezit van me. Op elke ochtend 20 minuten sporten na, deed ik helemaal niets. Zelfs aan mij meditatie gaf ik de brui. Maar daarvoor in de plaats, kwam iets anders. Mijn hele dag werd één grote meditatie. Ik voelde me ontzettend blij en relaxed. En mijn dochter veranderde mee.</div><div>Aan de bak</div><div>Na de vakantie mocht ik weer volop aan de bak. In twee weken tijd, naast mijn gezin, 5 trainingsdagen, 5 werkdagen en een examen leren. En mijn dochter veranderde mee. Op school en met vriendinnetjes was ze haar eigen lieve zelf. Tot ze met mij alleen was. Dan veranderde ze in mijn eigen persoonlijke draak. Ze wilde niets, deed boos. En soms schreeuwde en tierde ze.</div><div>Systeem van verwachtingen</div><div>Tot mijn leraar tegen mij zei: “wat spiegelt ze je?” En natuurlijk had ik daar al over nagedacht. Thuis hadden we het er al over gehad, dat wij iets niet handig deden. Per slot van rekening zit het niet in haar of één van ons. De hele zomer hadden we nergens last van. Maar het zat wel in systeem dat wij thuis optuigden om aan alle verwachtingen te voldoen.</div><div>En toen viel het kwartje</div><div>Ik dacht aan die keer dat ik haar wilde leren zelf haar verdriet op te lossen en ze riep “maar ik kan alleen rustig worden als jij me helpt”. En ik dacht aan die keer toen ik haar vroeg waarom ze zo vaak boos op mama was en ze zei “jij bent altijd aan het werk”. En er viel mij een ontzettend groot besef binnen.</div><div>Nederig zijn</div><div>Ik mag groots zijn, in klein zijn. Mijn cliënten mag ik inspireren en leren door te stralen. Bij mijn cliënten mag ik groots zijn. Zodat ook zij in hun kracht gaan staan. Briljant, slim, talentvol en prachtig, omdat er niets krachtig is aan jezelf klein maken (uit het gedicht Marian Williamson). En bij mijn kinderen mag ik ook meer nederig zijn. Ik mag mijn lieve gevoelige dochter knuffelen, vasthouden en leren door lief te hebben. In zuiverheid, kracht en liefde opvoeden. Zodat ze leert omgaan met alle heftige prikkels die ze ervaart.</div><div>Totale beschikbaarheid</div><div>Het moederschap blijft een uitdaging. Geen mens houdt je zo’n grote spiegel voor als je eigen kinderen. Geen vak vraagt zo’n totale beschikbaarheid. En welke moeder doet nou niet haar best om een positief voorbeeld te zijn voor haar kind? En hoe mooi is het als je dit doet vanuit vertrouwen in plaats vanuit angst? Kun jij je diepere zelf aanspreken? Je innerlijke wijsheid? Om zo een vrijere en authentiekere moeder te zijn?</div><div>Lieve groet,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Inside my bones</title><description><![CDATA[De actie van Dotan raakt me. Hij is op zoek naar echte ongefilterde verhalen. En roept vrienden, fans op om deze te delen met #insidemybones. Waarom? Omdat we niet mogen vergeten dat er een verhaal is achter social media. En wat mij betreft is er altijd een verhaal achter elk mens. Zo ook achter mij.Voor 2010 was mijn leven vooral leuk en druk. Een baan als communicatiemedewerker, veel deadlines, een overvolle agenda en een druk sociaal leven. Tot ik in 2010 en 2011 het een en ander te verwerken<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_e2738f1509294222b8120c669bf2ad31%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Inside-my-bones</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Inside-my-bones</guid><pubDate>Tue, 10 Oct 2017 12:03:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_e2738f1509294222b8120c669bf2ad31~mv2.jpg"/><div>De actie van Dotan raakt me. Hij is op zoek naar echte ongefilterde verhalen. En roept vrienden, fans op om deze te delen met #insidemybones. Waarom? Omdat we niet mogen vergeten dat er een verhaal is achter social media. En wat mij betreft is er altijd een verhaal achter elk mens. Zo ook achter mij.</div><div>Voor 2010 was mijn leven vooral leuk en druk. Een baan als communicatiemedewerker, veel deadlines, een overvolle agenda en een druk sociaal leven. Tot ik in 2010 en 2011 het een en ander te verwerken kreeg. Een zware zwangerschap en dito bevalling, het overlijden van een dierbare, een kindje met fysieke problemen, de zorg over mensen in mijn omgeving, grote strubbelingen op het werk en een diep ongelukkig gevoel.</div><div>Voorbij de mist</div><div>En toen de mist wat optrok, bleek mijn relatie flink onder druk te staan. En mijn oplossing was, nog harder werken, nog beter mijn best doen. Ik hield mezelf op de been, maar niet mijn relatie. In 2013 belandden we op het dieptepunt en stond ons nog maar weinig in de weg om zonder elkaar verder te gaan.Ik was diep bedroefd, intens verdrietig en compleet wanhopig. Het voelde alsof alle grond onder mijn voeten was weggeslagen.</div><div>Diep weten</div><div>En overmand door verdriet, doodvermoeid van slaapgebrek voelde ik me soms intens verbonden met allerlei mensen om me heen. De mantra 'linksom of rechtsom, het komt goed met mij' hield me overeind. En ik leerde in deze tijd wat echt belangrijk is. Een diep weten vulde mijn dagen en sleepte me er doorheen. Diep van binnen wist ik wat me te doen stond.</div><div>Echt aan het werk</div><div>Na twee retraites en een intensieve groepstraining was is weer ‘back on track’. Het werd tijd om echt met mensen te gaan werken. Een bijzondere coachopleiding volgde. Tijd om terug te gaan naar het prachtige vacuüm van innerlijke rust en diepe verbondenheid.</div><div>Naakt</div><div>Nu staat mijn bedrijf, ik krijg supertoffe feedback van mijn klanten, mijn coachdiploma is bijna in de pocket en ik voel me beter dan ooit. En soms, heel soms toch die twijfel. De stemmetjes blijven komen. Ik vergroot mijn zichtbaarheid als coach en laat zien wie ik ben, wat ik heb meegemaakt en waar ik goed in ben en het geeft me een naakt gevoel…tot op mijn botten.</div><div>Moed en angst</div><div>Maar moed wordt altijd voorafgegaan aan angst. En daarom doe ik tegenwoordig steeds vaker dingen die ik spannend vind. Om mezelf te trainen om met die spanning om te gaan. En trots te zijn op de moed die volgt. Dus bij deze mijn naakte verhaal met naakte (zonder make-up) foto.</div><div>Deel jij jouw echte verhaal? #insidemybones</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Wat is geld waard?</title><description><![CDATA[Wat heb je uitgegeven aan je coachopleiding? Een vraag die ik wel vaker krijg. Een vraag die ik wat ongemakkelijk ontvang. Want ja het was best een hoop geld. En het doet me beseffen dat ik nog wat training en coaching mag begeleiden voor ik dat geld weer heb terug verdient. En het maakt me trots, want hoewel ik natuurlijk best even heb nagedacht hoe ik dit ging betalen, heb ik vooral mijn hart gevolgd. Geld speelde eigenlijk niet meer zo’n belangrijke rol. Mijn passie volgen en doen waar ik<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_299673f97cb24a319102388675acd0dc%7Emv2.jpg/v1/fill/w_381%2Ch_254/f7bc0e_299673f97cb24a319102388675acd0dc%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Wat-is-geld-waard</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Wat-is-geld-waard</guid><pubDate>Tue, 03 Oct 2017 12:00:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_299673f97cb24a319102388675acd0dc~mv2.jpg"/><div>Wat heb je uitgegeven aan je coachopleiding? Een vraag die ik wel vaker krijg. Een vraag die ik wat ongemakkelijk ontvang. Want ja het was best een hoop geld. En het doet me beseffen dat ik nog wat training en coaching mag begeleiden voor ik dat geld weer heb terug verdient. En het maakt me trots, want hoewel ik natuurlijk best even heb nagedacht hoe ik dit ging betalen, heb ik vooral mijn hart gevolgd. Geld speelde eigenlijk niet meer zo’n belangrijke rol. Mijn passie volgen en doen waar ik goed in ben, zijn vele malen belangrijker. Uiteindelijk is dat waar het om gaat.</div><div>En ja, toen we besloten te verhuizen, kozen we voor een goedkopere hypotheek door voor een twee-onder-een kap in plaats van een vrijstaand huis te kiezen. We rijden in een 10 jaar oude auto. Ik koop alleen merkkleding voor de kids in de aanbieding en we doen onze boodschappen voornamelijk bij de Lidl. En zelf mijn grote liefde, reizen, besteed ik (tijdelijk) wat minder geld aan. Maar ik leef niet meer van reis tot reis, van weekend tot weekend. Elke dag is een cadeau. En dat is mijn grootste cadeau aan mezelf en mijn gezin.</div><div>Wat een transformatie</div><div>“Je staat meer open voor andere visie. Je hebt meer compassie en bent liefdevoller. Je kunt beter loslaten. Je bent duidelijk in staat om het juiste pad te kiezen. Je bent een leukere partner, maar bovenal ben je een (nog) betere moeder. Je kunt beter met de kinderen en hun gedrag/situaties omgaan en weet veel problemen liefdevol op te lossen” vertelt mijn man me als ik vraag wat er de afgelopen 1 ½ jaar aan mij verandert is. En ook anderen zien dat ik meer geniet van momenten en mensen. Dat ik levendiger en ondernemender ben. Dat ik bruis van energie en dat er leven uit mijn ogen straalt. En dat ik makkelijker keuzes maak. En dat is precies hoe ik het zelf ook voel; een fantastische transformatie.</div><div>Duur</div><div>Best duur zo’n Lichter leven traject! Een opmerking die ik vaker hoor. Ik kan vervolgens de uurprijs uitrekenen en vertellen over coachtarieven. Maar dat is niet waar dit om gaat. Mijn transformatie begon met het Lichter leven traject. Na deze training schreef ik op dat ik meer passie, waardering, liefde, geduld, compassie en vertrouwen ervoer; in mezelf en om me heen. WAUW! Wie wil dat nou niet?</div><div>Bewust leven</div><div>Lichter leven gaat niet over verlicht raken. Het gaat over je leven minder zwaar maken. Ik heb het Lichter leven traject als supermooi ervaren, een prachtig cadeau voor jezelf. Ik heb geleerd om meer de rust in mezelf te zoeken en op een hoger energieniveau te leven. Vrede, liefde en rust maken vaker onderdeel uit van mijn leven. Voor mij heeft het traject betekent dat ik steeds vaker uit de tredmolen van het drukke leven stap. Lichter leven is bewuster leven. En bewuster leven betekent dat ik mijn leven leef en niet andersom. Om daarna te ontdekken wat je passie is en daar volop mee aan de slag te gaan.</div><div>Wanneer ga jij je grootste passie leven?</div><div> Lieve groet, Claudia</div><div>p.s. wat die opleiding nou kostte? Bijna € 10.000 alles bij elkaar. Wat het Lichter leven traject kost? € 1595,=. Neem je dit traject af voor 1 januari, dan betaal je slechts de helft.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Leef jij je passie?</title><description><![CDATA[Wat was ik toe aan vakantie. Begin juli poste ik een berichtje op Facebook over alle ‘gekkigheid’ van afgelopen jaar. En dat ik naar België zou gaan voor een meditatieretraite. De start van een zomer vol bezinning. Een zomer van de boel de boel laten. Een zomer waarin ik buiten mijn comfortzone stapte. Niet door iets te doen, maar door even helemaal niets te doen. En me te focussen op mijn fantastische gezin. Want wat ben ik een trotse moeder. En nu….terug op het honk, opgeladen, zet ik mijn<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_c278a78b9477434aaaf746e199090d01%7Emv2.jpg/v1/fill/w_286%2Ch_191/f7bc0e_c278a78b9477434aaaf746e199090d01%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/leefjijjepassie</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/leefjijjepassie</guid><pubDate>Tue, 12 Sep 2017 11:57:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_c278a78b9477434aaaf746e199090d01~mv2.jpg"/><div>Wat was ik toe aan vakantie. Begin juli poste ik een berichtje op Facebook over alle ‘gekkigheid’ van afgelopen jaar. En dat ik naar België zou gaan voor een meditatieretraite. De start van een zomer vol bezinning. Een zomer van de boel de boel laten. Een zomer waarin ik buiten mijn comfortzone stapte. Niet door iets te doen, maar door even helemaal niets te doen. En me te focussen op mijn fantastische gezin. Want wat ben ik een trotse moeder. En nu….terug op het honk, opgeladen, zet ik mijn stip op de horizon en vervolg ik mijn pad.</div><div> Ik heb een bijzonder jaar achter de rug. Een jaar van: verhuizen, 24 dagen Zuid Afrika, 24 dagen opleiding, 6 ontvangen coachsessies, 12 gegeven coachsessies, het opstarten van mijn eigen coachingspraktijk, het geven van de pilot en de zwangerschapscursus, 37 yogalessen geven, 25 feestjes, 8 uitjes, 4 keer intervisie, 4 keer supervisie, 1 week Denemarken, spreken voor een groep toastmasters, start met sporten met een personal coach en 6 weken zorg na operatie en 3 maanden ondersteuning bij herstel.</div><div>Step by step Soms was het veel, heel veel. En soms zag het even niet zitten. En altijd…voelde ik een rotsvast vertrouwen en dankbaarheid. Ik weet diep van binnen waar ik het voor doe. Wat ik aan het zaaien ben en wat ik straks ga oogsten. Step by step focus ik me op mijn passie.</div><div>Fysiek op orde Het is nu drie jaar geleden dat de pijn (vanuit mijn tweede zwangerschap) weer begon. Het is nu echt tijd om afscheid te nemen. Gezond eten, drinken, ontspannen en het verder opbouwen van sporten gaan me verder helpen. De afgelopen maanden ging ik steeds gezonder eten en steeds meer sporten. Het geeft me nog meer vertrouwen dat ik de juiste weg bewandel. Ik voel me fysiek steeds sterker worden. En dat is fijn. Daarnaast verlies ik langzaamaan ook wat kilo’s.</div><div>Mentaal en emotioneel opruimen Yoga, ademhaling en meditatie, maar ook de andere stappen uit het Lichter Leven traject helpen me om een betere versie te zijn van mezelf. Steeds vaker ervaar ik dat de oefeningen doorwerken in mijn dagelijks leven. Het gaat niet meer om standvastig x uur per week mijn oefeningen te doen. Het gaat over doorgronden en doorleven elke minuut van de dag weer. Ook als het even niet zo lekker gaat. </div><div>Rijkdom om me heen Dit najaar wordt het weer gigantisch druk. Ik focus me op het afronden van mijn opleiding en me specialiseren in waar ik voor wil gaan. Ik vertrouw erop dat ik mijn gezin en omgeving me nog heel even kunnen missen, zodat ik de kans krijg om mijn dromen vorm te geven. En als ik dan bij de mensen ben die me lief zijn, wil ik aandacht hebben, oprechte aandacht en quality time. Herinner me er maar aan. Een beetje focus is goed voor me.</div><div>Dromen waarmaken En last but nog least. Mijn droom verder vormgeven. Invulling geven aan mijn bedrijf ‘Proud2BMom’. Waarmee ik ik mensen door middel van coaching en training wil helpen hun beste zelf te vinden. Ik voel aan alles dat me iets groots te wachten staat. Dat ik voor veel vrouwen het verschil kan maken. Beste een beetje spannend ja, om dat zo ‘wereldkundig’ te maken. Maar zonder angst geen lef. Dus ga ik de komende tijd vaker dingen doen die ik eigenlijk best eng vind.</div><div>Onze grootste angst Zoals Marianne Williamson zo mooi omschrijft: “Onze grootste angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze grootste angst is dat we onmetelijk krachtig zijn. We zijn het allebangst voor het licht in ons, niet voor onze duisternis. We vragen ons af: “Wie ben ik om briljant, buitengewoon aantrekkelijk, talentvol en geweldig e zijn?” Maar waarom eigenlijk niet? Je bewijst de wereld geen dienst door je kleiner voor te doen dan je bent. Er is niets verlichtends aan als je in je schulp kruipt om te voorkomen dat mensen zich in jouw aanwezigheid onzeker zullen voelen.”</div><div>Passie Dus heb ik me voorgenomen, elke twijfel en angst te aanvaarden, die zegt dat ik hier misschien niet geschikt voor ben. Ook ik ben fantastisch, net als jij, met alles wat ik in me heb. Mijn focus is helder en ik ga prachtige dingen creëren. Hoe? Nog geen idee, maar dat gaat zich vanzelf ontvouwen. Want dan volg ik mijn daadwerkelijke passie.</div><div> Wat is jouw passie?</div><div> Liefs, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Op reis</title><description><![CDATA[“De betekenis van pijn” kopte het blog. Natuurlijk triggerde haar dat. Ze kampte al sinds haar bevalling (9 maanden terug) met een pijnlijk bekken. Schouder- en rugklachten zijn daar bij gekomen. En vervolgens kwam daar nog een knie bij waar ze niet meer mee kon lopen. Het artikel gaat over het nut van pijn als waarschuwingssignaal en binnen de kortste keren barst ze in tranen uit.VliegenZe vertelt: “Het gaat de laatste tijd met ups en downs. De ene keer zit ik in een enorme flow en lijkt alles<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_2d9e5bdd5fda4788a41db3978907fbf0%7Emv2.jpeg/v1/fill/w_394%2Ch_285/f7bc0e_2d9e5bdd5fda4788a41db3978907fbf0%7Emv2.jpeg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Op-reis</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Op-reis</guid><pubDate>Tue, 22 Aug 2017 11:55:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_2d9e5bdd5fda4788a41db3978907fbf0~mv2.jpeg"/><div>“De betekenis van pijn” kopte het blog. Natuurlijk triggerde haar dat. Ze kampte al sinds haar bevalling (9 maanden terug) met een pijnlijk bekken. Schouder- en rugklachten zijn daar bij gekomen. En vervolgens kwam daar nog een knie bij waar ze niet meer mee kon lopen. Het artikel gaat over het nut van pijn als waarschuwingssignaal en binnen de kortste keren barst ze in tranen uit.</div><div>Vliegen</div><div>Ze vertelt: “Het gaat de laatste tijd met ups en downs. De ene keer zit ik in een enorme flow en lijkt alles goed te gaan, maar de andere keer lijkt alles ineen te storten en gaat het knap waardeloos. Ze merkt dat ze de laatste tijd weer vooral door het leven ‘vliegt’. En dat bedoelt ze niet op een positieve manier. Ze vliegt van hot naar her. Maar wat ze zich stellig had voorgenomen, zich niet meer te laten gebeuren.</div><div>Slaaf van de tijd</div><div>Dit is inmiddels een jaar en 9 maanden geleden. Ik kon toen allerlei excuses verzinnen; een drukke baan, een yogastudio en een gezin met twee kleine kinderen. Dat is ook druk, maar het zou mij niet meer gebeuren dat ik slaaf zou worden van de tijd. Was dat dan toch gebeurd? En moest ik eigenlijk blij zijn dat mijn knie mij een halt toeriep?</div><div>Tijd om te denken</div><div>Ineens had ik letterlijk tijd genoeg. Werken deed ik gedeeltelijk vanuit huis, want ik kon geen auto rijden en moet rusten om het vocht uit mijn knie te krijgen. Dus dat is minder uren werken en geen reistijd. Yogalessen geven gaat niet meer. Een groot deel van de verzorging van de kids en het huishoudelijk werk zat er ook niet in. Moet jij eens kijken wat dat aan tijd oplevert onder aan de streep. Het gaf mij mooi de tijd om eens na te denken waarom mijn knie mij moest stoppen.</div><div>In het midden van de storm</div><div>Nu weet ik door het Lichter leven traject hoe ik beter kan blijven staan in het midden van de storm. Want stormen doet het soms nog steeds. En met twee opleidingen en een bedrijf opzetten is het zeker niet rustiger geworden. Het afgelopen jaar stond dan ook vooral in het teken van opleiding. En het was niet altijd makkelijk. Mijn agenda staat ook voor het najaar weer bomvol….maar wel met (bijna) alleen maar activiteiten die ik zooo gaaf vind.</div><div>Doen waar je gelukkig van wordt</div><div>Dus naast balans hanteren, heb ik vooral geleerd om dingen te doen waar ik heel erg gelukkig van word. Ik begeleid zelf mensen door het Lichter leven traject, ik coach mensen, ik neem deel als mentor aan Lichter leven groepstraining, ik ga weer een supergave training volgen, ik ga aan de slag met groep startende ondernemers, ik word begeleid door een business coach, ik ben een groepstraining aan het ontwikkelen, ik start prachtige samenwerkingsverbanden en ben bezig met een coachingstraject speciaal voor moeders.</div><div>Op reis</div><div>Een fantastische reis die ik toen niet heb kunnen vermoeden. Een spannende reis die dicht bij mezelf ligt. Na vele landen bereisd te hebben een reis naar mijn binnenste. Een reis die me verloste van pijn. En nu….nu ben ik eerst op reis met mijn gezin. En geniet van een welverdiende vakantie. Even de balans herstellen.</div><div>Lieve groet,</div><div>Claudia</div><div>p.s. Wil je ook doen waar je gelukkig van wordt? Ga je mee op op reis? Informeer naar de mogelijkheden.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Onze grootste angst is angst</title><description><![CDATA[Angst; één van onze primaire emoties en ook onze eerste emotie. Een emotie die een baby al kan ervaren. Iets heel normaals eigenlijk, maar wat hebben we er soms een last van. Bang voor een muis, vliegen of omdat je grote liefde je misschien kan verlaten. Angst, iets wat ons soms zo verlamt, dat we letterlijk niet meer in beweging komen. En dat terwijl het woord emotie afstamt van het Latijnse begrip ‘emovere’ wat in beweging brengen, betekent. Hoe kan angst jou in beweging laten komen?Wat is nu<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_02535f2b860a4d9e935b0c62bcb6b259%7Emv2_d_1936_1576_s_2.jpg/v1/fill/w_350%2Ch_285/f7bc0e_02535f2b860a4d9e935b0c62bcb6b259%7Emv2_d_1936_1576_s_2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Onze-grootste-angst-in-angst</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Onze-grootste-angst-in-angst</guid><pubDate>Tue, 15 Aug 2017 11:51:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_02535f2b860a4d9e935b0c62bcb6b259~mv2_d_1936_1576_s_2.jpg"/><div>Angst; één van onze primaire emoties en ook onze eerste emotie. Een emotie die een baby al kan ervaren. Iets heel normaals eigenlijk, maar wat hebben we er soms een last van. Bang voor een muis, vliegen of omdat je grote liefde je misschien kan verlaten. Angst, iets wat ons soms zo verlamt, dat we letterlijk niet meer in beweging komen. En dat terwijl het woord emotie afstamt van het Latijnse begrip ‘emovere’ wat in beweging brengen, betekent. Hoe kan angst jou in beweging laten komen?</div><div>Wat is nu een emotie?</div><div>Een emotie is dat wat we voelen. Blij, bedroefd, bang en boos zijn typische primaire emoties oftewel emoties die je als eerste voelt. Het ontstaat als het ware in je onderbuik en het is er zonder dat jij dat kunt sturen. Het overkomt je gewoon.</div><div>Hoe reageer je?</div><div>Emoties zijn biologisch gezien, erg belangrijk om in beweging te komen. Vechten en vluchten, reacties op de emotie, helpen ons bij direct gevaar om te overleven. Er is bewezen dat een primaire emotie slechts 90 seconden duurt. Biologisch gezien ben je daarna van je emotie verlost. Tenminste… als onze hersenen het niet over zouden nemen, want door gedachten ontstaan er secundaire emoties. Door ergens iets van te denken, te vinden houd je de emotie in stand. Niet altijd handig.</div><div>Kom in beweging</div><div>De emoties die we tegenwoordig hebben, worden niet altijd opgelost door vechten of vluchten. Sterker nog, meestal gaan ze hier niet van weg, maar blijven ze bij je terugkomen. Dus wat moet je doen? Ga op zoek naar de primaire emotie. Soms lijkt het dat je boos bent, maar het kan best zijn dat de primaire reactie eronder is, dat je verdriet hebt of bang bent. Zodra je je primaire emotie hebt gevonden, erken en accepteer hem dan.</div><div>Zeg tegen jezelf dat het niet erg is dat deze emotie er is.Heb begrip voor jezelf dat deze emotie er is.Bedank jezelf voor deze emotie, blijkbaar wil je lichaam je iets vertellen.Gebruik meditatie of een meditatieve vorm van bewegen om je emotie te doorvoelen. Laat het er helemaal zijn.Pas als je je emotie volledig heb omarmd als iets wat (op dit moment) bij jou hoort, kun je het loslaten, want om iets los te kunnen laten, moet je het wel eerst vasthouden.</div><div>Angst verlamd</div><div>Onze grootste angst is angst. Als we bang zijn om onze emoties (en dus ook angsten) toe te laten, wordt het als een jengelend kind. Het gaat om steeds meer aandacht vragen. Het wil gezien en gehoord worden. Toen mijn toen vierjarige dochter een paar jaar terug compleet hysterisch werd van wespen, besefte ik (uiteindelijk) ook dat de angst niet werd geaccepteerd. De eerst volgende keer dat ze weer een wesp zag, vroeg ik haar bij me te komen en vertelde ik haar dat ze bang mocht zijn, dat iedereen wel eens bang is en dat het erbij hoort. Binnen een week was ze niet van haar angst af, maar bleef ze wel gewoon spelen als er wespen bij haar vlogen. En…ze was nog trots op zichzelf ook.</div><div>Angst is te hanteren</div><div>Nu lees ik in een prachtig boek hoe belangrijk het is om kinderen te laten vertellen over hun emoties. Desnoods keer op keer. Het ‘probleem’ met een ijsje afkopen en negeren werkt niet. Door over de emotie te praten en te (h)erkennen, kunnen ze een beangstigende ervaring beter accepteren. De angstige, traumatisch emotie in de rechter hersenhelft wordt onschadelijk gemaakt door met de feitelijke details en de logica uit de linkerhersenhelft (die zich bij een vierjarige nog niet zo ver heeft ontwikkeld). Vorige week zaten we in de tuin. En gezien het weer wespentijd is, kwamen ze weer op bezoek. Mooi om te zien hoe ze het nog steeds spannend vind, maar wel rustig de angst hanteert.</div><div>Lieve groet,</div><div>Claudia</div><div>p.s. Ik help haar nu met het afscheid nemen van de laatste angst door EFT. Een eenvoudige effectieve methode, die ik ook regelmatig voor emoties in mijn coaching gebruik.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Verre van perfect</title><description><![CDATA[Oké, onmiddellijk toegegeven. Ik heb ook wel eens een slechte week (niet gedacht hè? ;-)). Natuurlijk maakt een coachopleiding mij niet tot de perfecte mens. Ook ik heb wel eens niet zo’n beste week. Een week van teloorgang (wat een mooi woord). Een week van afbraak. Een week van teleurstelling. Of toch iets anders....? Dan heb je zo’n week dat je je volledig zou focussen op iets goed. In mijn geval ‘water drinken’. Twee liter per dag. Als yogadocent weet ik natuurlijk als geen ander hoe<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_ae7ccb1bff5d4bbf8e1227d78c53eef2%7Emv2_d_2048_1536_s_2.jpg/v1/fill/w_369%2Ch_277/f7bc0e_ae7ccb1bff5d4bbf8e1227d78c53eef2%7Emv2_d_2048_1536_s_2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Verre-van-perfect</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Verre-van-perfect</guid><pubDate>Tue, 01 Aug 2017 11:48:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_ae7ccb1bff5d4bbf8e1227d78c53eef2~mv2_d_2048_1536_s_2.jpg"/><div>Oké, onmiddellijk toegegeven. Ik heb ook wel eens een slechte week (niet gedacht hè? ;-)). Natuurlijk maakt een coachopleiding mij niet tot de perfecte mens. Ook ik heb wel eens niet zo’n beste week. Een week van teloorgang (wat een mooi woord). Een week van afbraak. Een week van teleurstelling. Of toch iets anders....? Dan heb je zo’n week dat je je volledig zou focussen op iets goed. In mijn geval ‘water drinken’. Twee liter per dag. Als yogadocent weet ik natuurlijk als geen ander hoe belangrijk dat is. Maar wat is het een enorm struikelblok voor me. Ik heb gewoon geen dorst. En elk glas voelt als een verplichting. Als iets dat er echt niet bij kan. En daarmee is de eerste dominosteen gezet. Ik constateer dat mijn mediteren ook maar middelmatig gaat. De ene keer is het een huilend kind, de keer daarop een klierende kat en tot twee keer toe ben ik zo laat thuis, dat ik er de geest aan geef. Mijn koude douchen staat on hold. De lok om comfort kan ik niet weerstaan. Het klopt dus, ik heb niet mijn beste week. Tenminste als het om mijn gestelde doelen gaat. Ik kan er namelijk best positief naar kijken, want ik mag niet vergeten waar ik vandaan kom. En dipjes horen er toch eenmaal bij. Na regen komt zonneschijn. Without faillure, no sweetness in succes. En zo is het! En ik denk terug aan momenten uit mijn opleiding dat we allemaal onze dipjes hadden. Die uiteraard deelden en zo herkenbaar waren voor iedereen. En de trainster riep alleen maar ‘mooi!’ Ik snapte er toen niets van. Nu weet ik beter. Alles wat we vastzetten in ons systeem, dat is pas saai. Dat wat gebeurt is mooi, niet goed of fout. En zoals een vriend/coach ooit in een stevigere variant verwoorde: “Gatverdamme, alles moet goed gaan, dat is de dood in de pot”. Ik ben weer volop wakker. Bijna was ik het vergeten. Mijn eigen oordeel over wat gebeurt, maakt dat het ‘fout’ is. Mijn eigen oordeel maakt dat ik niet beste week heb. Natuurlijk heb ik een fantastische week. Want het is precies wat het is en dus...wat het moet zijn. Er is een reden dat het gaat zoals gaat, ook al snap ik soms niet waarom. Met een groot gevoel van acceptatie, waardering en vooral ruimte en rust diep binnen in mij, kan ik constateren dat ik vreselijk tevreden ben met de weg die ik bewandel. En dat maakt me misschien wel meer perfect dan al het andere.</div><div>Lieve groet,</div><div>Claudia</div><div>p.s. wil jij ook gemakkelijker omgaan met je lastige momenten? Leer diverse technieken tijdens mijn coaching.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Tussen denken en creëren</title><description><![CDATA["Oh ik denk het zo vaak 'Ik ben niet goed in chitchats' En dat geeft me een onzeker gevoel. Ik geloof er inmiddels ook echt in dat ik het niet kan. En als ik dan op een verjaardag of een bijeenkomst zit waar ik niemand ken, laat mijn gedrag ook zien dat ik niet in de mood ben voor chitchats. Met heel mijn lichaamstaal straal ik uit, dat ik dat niet kan. En er dus ook niet voor opensta. Met als resultaat dat elk gesprekje dat ik aanga, ook daadwerkelijk op een fiasco uitdraait. En mijn gedachten<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_b774c22eb26341fd93a80bf5ed91349a%7Emv2_d_5184_3888_s_4_2.jpg/v1/fill/w_299%2Ch_224/f7bc0e_b774c22eb26341fd93a80bf5ed91349a%7Emv2_d_5184_3888_s_4_2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Tussen-denken-en-creeren</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Tussen-denken-en-creeren</guid><pubDate>Tue, 18 Jul 2017 11:44:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_b774c22eb26341fd93a80bf5ed91349a~mv2_d_5184_3888_s_4_2.jpg"/><div>&quot;Oh ik denk het zo vaak 'Ik ben niet goed in chitchats' En dat geeft me een onzeker gevoel. Ik geloof er inmiddels ook echt in dat ik het niet kan. En als ik dan op een verjaardag of een bijeenkomst zit waar ik niemand ken, laat mijn gedrag ook zien dat ik niet in de mood ben voor chitchats. Met heel mijn lichaamstaal straal ik uit, dat ik dat niet kan. En er dus ook niet voor opensta. Met als resultaat dat elk gesprekje dat ik aanga, ook daadwerkelijk op een fiasco uitdraait. En mijn gedachten weer voedt.&quot; Weet je wel dat elke gedachte leidt tot gevoelens? Wat er weer toe leidt dat wat je denkt ook gelooft. En dat wat je gelooft, zorgt ervoor dat je je er naar gaat gedragen. Met een logisch gevolg als resultaat. Precies zoals ik het hierboven hebt geschetst. En weet je al dat onze hersenen zich voortdurend aanpassen aan onze ervaring? Als je deze gedachten en daarmee onze ervaringen, maar vaak genoeg herhaald, wordt er vanzelf een snelweg in je hersenen geasfalteerd. Stevige neurale verbindingen die je steeds weer vertellen dat wat je denkt ook daadwerkelijk zo is. Dit noemen we neuroplasticiteit. De ontdekking sinds de MRI-scan. Alles wat je denkt/doet of je aandacht op richt, bepaalt de structuur van je hersenen. We leren iedere dag, vaak onbewust, van alle impulsen die op ons afkomen, van alles wat we meemaken. Ons brein wil dat efficiënt en energiezuinig regelen, en gebruikt deze ervaringen om gedrag te ontwikkelen dat in vergelijkbare omstandigheden het meest effectief is. Ons brein ontwikkelt daarvoor neurale voorkeurspaden: je herhaalt gedrag wat je je eigen hebt gemaakt in de loop van je leven, meestal zonder dat je je daar bewust van bent. Maar hoe tof is dat? Dat betekent dat als je jezelf voedt met positieve gedachten, dit ook van invloed is op je gevoelens, je geloof, je gedrag én het resultaat. En met deze wetenschap ging ik ooit aan de slag met de overtuiging die zich in mijn twintiger jaren post hadden gevat in mijn hersenen. Het begon met de zin ‘geloof niet alles wat je denkt’ een aantal jaren terug. Ik had steeds meer maling aan oude, niet bewezen gedachten. En tegenwoordig ga ik al niet meer met knikkende knieën naar verjaardagen of bijeenkomsten. Ik stap zonder zenuwen naar binnen. Maar het kon nog beter. Het vervolg zette zich in met herhaling van de supermantra.</div><div>En nu ben ik toe aan de next level. Ik lees over fantasie. William Blake zei hierover “Wat nu bewezen is, was ooit slechts fantasie.” Sta hier eens bij stil. Inderdaad wordt alles wat er is, twee keer gecreëerd. Eerst in je mind en dan in het echt. Tijd dus om fantasie te laten zegevieren en twijfels achter me te laten. En ook al was het misschien zo dat ik vroeger niet goed was in chitchats. Zie jij nog steeds mijn oude ik? Ik heb hem inmiddels verruild voor een ander zelfbeeld. Ik vertrouw nu op mijn vermogen om het niet-bestaande werkelijkheid te maken. Mijn fantasie, mijn creatie. Mijn fantasie is grenzeloos en heeft niets te maken met de situatie waar ik me nu in verkeer. Ik ga dus nog grootste dingen creëren. En dat is ook voor jou weggelegd. Wat kenmerkt namelijk alle succesvolle mensen? Ze gingen ergens voor, geloofden ergens in en waren hier niet vanaf te brengen ongeacht hun situatie. En zelfs als je op een plek geboren bent, waarin het uitzicht troebel is, kun je creëren. Zo ontmoete ik vorig jaar in Zuid-Afrika een man. Hij was geboren in de townships en had niets. Maar hij had wel een droom. Hij ging bloemen maken van achtergelaten blikjes. Kun je je voorstellen, dan hij nu een eigen huis met eigen voorzieningen heeft? Alleen maar mogelijk gemaakt met de gedachte om bloemen te gaan maken van blikjes? Had jij kunnen bedenken dat hij hiermee een leven creëerde waarmee hij nu makkelijk had kunnen verhuizen naar een beter deel van Kaapstad? Hij wel. En nu kiest hij ervoor om te blijven en jongeren in de townships te inspireren. Dus als je me nu eens tegenkomt op een feestje, kan het zijn dat ik je overrompel met de meest onzinnige chitchats of misschien wel heel erg inspirerende woorden. Wie weet welke kant het opgaat.</div><div> Lieve groet, Claudia</div><div>p.s. interesse in de mogelijkheden van creatie? Volg bij mij coachingom meer te ervaren.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>In liefde los gelaten</title><description><![CDATA[Voor mijn coachopleiding mag ik werken met oefencliënten. Spannend, en oh zo’n zin in. Een krachtige oefening die ik heb ervaren en geleerd is bedoeld om relaties op te schonen. Anneke reageert gelijk op mijn oproep met wie ik dit mag oefenen. Een afspraak volgt. Ik ken Anneke al jaren van een afstandje. En heb haar beter leren kennen toen ze net in scheiding lag zo’n 5 jaar geleden. Toch voelt het niet tè dichtbij. Bijzondere coaching met een prachtig resultaat volgt.Ze komt binnen en ik zie<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_0a7bde09db1548f3acbd4129cd72e9c6%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/In-liefde-los-gelaten</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/In-liefde-los-gelaten</guid><pubDate>Tue, 11 Jul 2017 11:16:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_0a7bde09db1548f3acbd4129cd72e9c6~mv2.jpg"/><div>Voor mijn coachopleiding mag ik werken met oefencliënten. Spannend, en oh zo’n zin in. Een krachtige oefening die ik heb ervaren en geleerd is bedoeld om relaties op te schonen. Anneke reageert gelijk op mijn oproep met wie ik dit mag oefenen. Een afspraak volgt. Ik ken Anneke al jaren van een afstandje. En heb haar beter leren kennen toen ze net in scheiding lag zo’n 5 jaar geleden. Toch voelt het niet tè dichtbij. Bijzondere coaching met een prachtig resultaat volgt.</div><div>Ze komt binnen en ik zie een mooie vrouw. Een vrouw die voor zichzelf koos ook al zit dat niet in haar natuur. Ook al moest ze daarmee de boosheid van haar kinderen, haar man en weet ik veel wie het hoofd bieden. Ik zie een vrouw die een eigen bedrijf heeft en daar keihard voor werkt. Een vrouw bij wie mensen graag hun hart luchten. Een vrouw die altijd positief naar haar kinderen bleef over haar ex, ongeacht wat hij vertelde. Oftewel gewoon een mooi mens.</div><div>En hoewel ze al wel eens nieuwe vriendjes had, wist ik ook van haar struggle om los te komen van haar ex-man. Nooit vertelde ze me in zoveel woorden, maar tussen de regels van haar verhalen door, hoorde ik wel. Ze kon hem eigenlijk niet echt loslaten. Stiekem hoopte ze altijd nog dat ze weer bij elkaar terug zouden komen. Ze wilde nog steeds voor hem zorgen. Zorgen dat hij het goed had. En was jaloers als hij een ander had. Niet alleen was ze met haar hoofd nog bij hem. Eigenlijk met al haar energie.</div><div>Ik praat met haar over wat het haar brengt zo verbonden te blijven. En wat het haar zou opleveren als ze haar ex echt kon loslaten. Oh, ze weet het heel erg goed. Natuurlijk moet ze loslaten en verder. Maar hoe dan? Het is tijd voor ‘Cutting the ties’. Een oefening om elke relatie op te schonen. Banden van liefde knip je nooit door. Het gaat altijd over banden en haken die je niet (meer) wilt. Ik breng haar eerst naar ontspanning. Daarna laat ik haar visualiseren dat ze de banden tussen haar en de ander losknipt. Ik geef haar de tools om te accepteren wie hij is en compassie te voelen voor zijn onzekerheid, zonder de noodzaak om daarvoor te moeten zorgen. Een oefening waar er mentaal, fysiek en emotioneel van alles gebeurde</div><div>Ik zie na afloop opluchting, maar ook niet meer dan dat. Niet zo gek, want de oefening werkt pas later dieper door. Dus benieuwd was ik naar hoe het haar in de weken na de coaching is vergaan. En wat ik zag was onvoorstelbaar. Ze straalde, ze leefde én ze had de liefde van haar leven gevonden. Ze was totaal niet meer bezig met haar ex. Ze voelde ook niet meer de noodzaak om te zorgen voor zijn geluk. Dat haar dochter ontzettend boos op haar was, bevestigde dat. Ze had haar dochter al die tijd het gevoel gegeven dat papa en mama misschien nog wel weer bij elkaar zouden komen. Nu ze een nieuwe liefde had en haar ex echt losliet, voelde haar dochter ook dat het echt over was.</div><div>Mijn hart maakt een sprongetje. Ze had al zoveel geprobeerd en nu heeft ze in liefde los kun laten. Waar cutting the ties, naar mijn mening, een zeer sterke bijdrage heeft gehad. Want in mijn coachopleiding leer ik niet alleen maar coach zijn. Wij gaan een stapje verder. Voor mij ‘het nieuwe coachen’. Heel vaak weet je in je hoofd wel wat er anders moet, maar lukt het niet. En dan helpt erover praten niet alleen. Soms wordt je zelfs doodmoe om er weer over ‘te moeten’ praten. Daarom worden wij ook opgeleid tot trainer, begeleider en heler. Met een prachtige verzamelnaam ‘transformatiecoach’, want je maakt zeker een transformatie door. We werken holistisch en lossen issues breder op dan alleen in het hoofd. En zo maak je weer verbinding tussen hart en hoofd; tussen weten en voelen.</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div><div>p.s. dit verhaal is op waarheid gebaseerd. Namen en details zijn gewijzigd in verband met privacy.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Ga fouten maken (+ tips)</title><description><![CDATA[Oh, dit is absoluut niet mijn talent. Wat vind ik het lastig. Fouten maken. Graag wil ik alles perfect, efficiënt, effectief en gestroomlijnd. Tot een coach het me heel erg duidelijk maakte: “Gatverdamme, al die perfectie is de dood in de pot! Is dat wat je wilt, geen fouten, alle energie eruit geperst?” En hij sloeg de spijker op zijn kop. We weten het best, van fouten kun je leren, maar hoe zorg je er nou voor dat je het echt oké vindt om fouten te maken.Fouten maken mag nietVan jongs af aan<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_ec3c9196c17e4a2f8e30ce79d46bfe47%7Emv2.jpg/v1/fill/w_305%2Ch_188/f7bc0e_ec3c9196c17e4a2f8e30ce79d46bfe47%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Ga-fouten-maken</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Ga-fouten-maken</guid><pubDate>Tue, 27 Jun 2017 11:13:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_ec3c9196c17e4a2f8e30ce79d46bfe47~mv2.jpg"/><div>Oh, dit is absoluut niet mijn talent. Wat vind ik het lastig. Fouten maken. Graag wil ik alles perfect, efficiënt, effectief en gestroomlijnd. Tot een coach het me heel erg duidelijk maakte: “Gatverdamme, al die perfectie is de dood in de pot! Is dat wat je wilt, geen fouten, alle energie eruit geperst?” En hij sloeg de spijker op zijn kop. We weten het best, van fouten kun je leren, maar hoe zorg je er nou voor dat je het echt oké vindt om fouten te maken.</div><div>Fouten maken mag niet</div><div>Van jongs af aan wordt ons al geleerd dat we alles goed moeten doen. Het is het beste om een 10 te halen op je rapport. Iets niet kunnen, schamen we ons voor. En we zijn zo graag ‘in control’, want anders voelt het niet goed. Hoe vaak heb je het niet gehoord als kind wat je fout deed of wat niet mocht. Met alle goede bedoelingen van alle ouders, want opvoeden moet ook gebeuren. Toch is er ook een keerzijde, we weten dus niet beter dan dat fouten maken eigenlijk niet mag.</div><div>Fouten maken moet</div><div>Fouten zijn belangrijk. Ze zetten je aan tot nadenken en beweging. Als alles goed ging gebeurde er niets. Er is een eenvoudig testje dat het je helder maakt. Stel je voor dat er een smalle rivier is met diverse rotsblokken. Het is mistig en jij als schipper moet door de rivier varen. Je vaart of (op puur geluk) precies goed door de rivier, raakt niets en behaalt snel open zee. Of je vaart heen en weer, legt een langere weg af en botst regelmatig tegen een rots en je haalt open zee. In welke situatie zou je meer hebben geleerd? Welke situatie heeft je gevormd? Welke situatie heeft je meer karakter gegeven? En welke situatie leerde je waardevolle lessen?</div><div>En hoe doen we dat dan?</div><div>Tja, het is van belang, maar het zit er nu eenmaal in en het gaat er moeilijk uit. Hoe kunnen we nu genieten fouten maken?</div><div>1. Verbeter de wereld, begin bij een ander. Oftewel laat anderen falen. Geef ze de ruimte en de mogelijkheid om zich te ontwikkelen.</div><div>2. Wees dapper en geef toe. Geef gewoon toe dat het fout ging aan jezelf aan een ander. Neem verantwoordelijkheid voor wat is gebeurt, aanvaard de consequenties. En help, als dat kan, (mee) aan een oplossing.</div><div>3. Zeg ja tegen dat wat gebeurt. Gaat iets fout zeg dan tegen jezelf “Ja, goed dat gebeurt”. Iets mag misgaan. Geniet van de mogelijkheid die het je biedt. De manier waarop je omgaat met je fouten bepaalt wie je bent. Besef gewoon dat fouten maken erbij hoort. Elk succes is voorafgegaan aan (vele) fouten.</div><div>4. Laat angst geen leider zijn. Zoals ik eerder in mijn blog ‘onze grootste angst, is angst’ verwoorde, verstart angst. Wees niet bang voor fouten, laat je je er niet door weerhouden. Zie je fouten als lessen en zorg dat ze je aanzetten tot een betere versie van jezelf. Veel producten zijn ontstaan door ‘een fout’. Blijf voor jouw droom gaan.</div><div>5. Laat je niet uit het veld slaan. Blijf doorgaan waar je mee bezig bent. Denk jij dat succesvolle (zaken)mensen opgeven als iets fout gaat? Kijk eens met andere ogen en een verwonderde blik naar je fouten. Misschien brengt het je nieuwe ideeën. Trek het je niet te persoonlijk aan en ga gewoon weer verder. Na vallen, komt opstaan.</div><div>Nog een laatste tip</div><div>Heb je iemand gekwetst toen je je fout maakte? Biedt dan oprecht je verontschuldigingen aan.</div><div> Lieve groet, Claudia</div><div>p.s. wil je meer tools? Door middel van coaching leer ik je jezelf oprecht te waarderen in alles wat je bent.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Ode aan mijn mama</title><description><![CDATA['Je jurk heb ik besteld en is er morgen. Dan haal ik hem voor je op.’ Een traan pinkt in mijn oog. Wat ben ik dankbaar voor dit soort prachtige gebaren. En tegelijkertijd stel ik mezelf de vraag. “Hoe kan ik ooit teruggeven wat ik al heb mogen ontvangen?” Ach ja, waarom niet? Mijn eerste blog van Proud2BMom gaat over mijn eigen mama. Nu ik zelf moeder ben, zie ik haarfijn wat je als moeder doet, welke ballen je hoog mag houden en wat je soms te verduren hebt. En vaak wordt je respect dan nog<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_e409c60bc92247b1a44b295f877cc551%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Ode-aan-mijn-mama</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Ode-aan-mijn-mama</guid><pubDate>Tue, 06 Jun 2017 11:10:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_e409c60bc92247b1a44b295f877cc551~mv2.jpg"/><div>'Je jurk heb ik besteld en is er morgen. Dan haal ik hem voor je op.’ Een traan pinkt in mijn oog. Wat ben ik dankbaar voor dit soort prachtige gebaren. En tegelijkertijd stel ik mezelf de vraag. “Hoe kan ik ooit teruggeven wat ik al heb mogen ontvangen?”</div><div> Ach ja, waarom niet? Mijn eerste blog van Proud2BMom gaat over mijn eigen mama. Nu ik zelf moeder ben, zie ik haarfijn wat je als moeder doet, welke ballen je hoog mag houden en wat je soms te verduren hebt. En vaak wordt je respect dan nog groter voor je eigen moeder. En soms ook als je respect niet zo groot is, kun je meer compassie voor haar voelen. Want het valt echt niet altijd mee.</div><div>De roze wolken Geen enkel leven gaat continu over rozen. Dit weten we allemaal. Hoe komt het dan toch dat we stiekem denken (of misschien hopen) dat de geboorte van een kind ‘een periode is van roze wolken’? Een periode van onbeperkt genieten, lekker thuis zitten en knuffelen met je kindje. Ja natuurlijk, is dat er. Maar er is ook zoveel meer. Net als altijd zijn er bergen en dalen. En als er hoge bergen zijn, verval je soms ook in diepe dalen.</div><div>Dankbaarheid Op de dagen dat het moederschap niet zo leuk is, overvalt mij een warm gevoel voor mijn eigen moeder. Ze begon al met haar ‘heldendaad’ toen ze wist dat ze zwanger van mij was. Ze stopte van de een op andere dag met roken. Ze maakte op de naaimachine eigenhandig oneindig veel kleding voor mij. Ze bracht me naar ontelbaar veel sportactiviteiten en feestjes. En ze liet me als werkende en sportende moeder zien, dat het belangrijk is om ook een eigen leven te blijven houden. Oh wat leerde mijn mama me veel.</div><div>Mooie lessen te leren En nog. Ook al ben ik eind 30 en ben ik nu zelf mama van twee kinderen. Nog steeds mag ik er van genieten dat ze er was en dat ze er nog steeds is. Elke week past ze samen met mijn paps op mijn kinderen, maakt ze mijn huis schoon en kookt ze voor ons als gezin en eten we met zijn zessen. Maar het meest bijzondere vind ik toch elke week die kleine verrassingen; sokjes voor de kinderen, een mooie bloem in huis, zeepjes in de kast of een jurk voor mij geshopt voor een bruiloft. Ze leert me elke week weer hoe mooi het is om met ogenschijnlijk kleine dingen een grote betekenis in iemands leven te hebben.</div><div>Dankjewel En heel soms. Heel soms, laat ze ook haar onzekerheid zien. Dan laat ze me weten dat ze soms twijfelt of ze het wel goed heeft gedaan. En ik kan niet anders zeggen: “Mam, je deed en doet het fantastisch!” Ja je hebt fouten gemaakt, misschien ontelbaar veel. En ik heb je ze allang vergeven én ik ben je er dankbaar voor. Want dit alles heeft mij gemaakt tot wie ik ben. En dat is precies zoals het moet zijn. Dankjewel voor wie jij bent!</div><div>Een dichtenbundel voor now and then Ik kan je nooit bedanken voor alles wat je heb gegeven. Dat is ook niet hoe het werkt. Ik heb maar een te ding te doen. En dat is alle lessen die jij me bracht samenbundelen met mijn eigen levenservaringen. En deze als een prachtige dichtenbundel te geven aan mijn kinderen en de mensen om me heen. Of door middel van coaching. Zonder verwachtingen, onvoorwaardelijk. Met de wetenschap dat zij het ooit ook weer doorgeven aan iemand anders.</div><div>Lieve mama, Ontelbaar veel kusjes Geef je mij Een overvloed aan liefde Dat vervul jij Jij ziet mijn ware ik Jij kent mijn dromen Jij geeft en geeft Jij laat energie stromen Ik heb mogen leren Leren van jou Onbaatzuchtig te zijn In zeggen ik hou van jou. Ik mag nu zelf vervullen Kracht geven Energie laten stromen Het doorgeven van leven Dankjewel, voor al je lessen Dankjewel, voor wie je bent Dankjewel is maar een klein gebaar Voor al jouw talent…. als mijn moeder</div><div> Liefs, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Een stap in het nieuwe</title><description><![CDATA[“Wat ben je nu precies aan het doen? Je doet een cursus of zo? Ik zie van alles langskomen op Facebook.”. “Klopt, ik doe een opleiding tot transformatiecoach en Lichter bevallen trainer”. “Oké, coach, maar vast geen voetbalcoach? Vertel eens.” Zomaar een gesprekje wat me het laatste jaar vaak is overkomen. Een vraag die me enerzijds aanzet om honderduit te vertellen, want het is zo leuk waar ik mee bezig ben. Anderzijds is de setting niet altijd zo gunstig om te vertellen wat dat nu dan is<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_db8831798ac54ab09b6c4eca72e9f5a0%7Emv2_d_4104_2718_s_4_2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-stap-in-het-nieuwe</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-stap-in-het-nieuwe</guid><pubDate>Sun, 28 May 2017 19:02:01 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_db8831798ac54ab09b6c4eca72e9f5a0~mv2_d_4104_2718_s_4_2.jpg"/><div>“Wat ben je nu precies aan het doen? Je doet een cursus of zo? Ik zie van alles langskomen op Facebook.”. “Klopt, ik doe een opleiding tot transformatiecoach en Lichter bevallen trainer”. “Oké, coach, maar vast geen voetbalcoach? Vertel eens.” Zomaar een gesprekje wat me het laatste jaar vaak is overkomen. Een vraag die me enerzijds aanzet om honderduit te vertellen, want het is zo leuk waar ik mee bezig ben. Anderzijds is de setting niet altijd zo gunstig om te vertellen wat dat nu dan is ‘Transformatiecoach’. Voor wie het dus leuk vind, hier wat meer over wat ik doe.</div><div>De structuur Eerst maar eens over de structuur. Ik doe een coachopleiding bij Bridgeman van 2,5 jaar. Het eerste half jaar start je met een 6 dagen coachvaardighedenmodules en het Lichter Leven traject (komt ik zo op terug). Daarna volg je een jaar lang de coachopleiding tot transformatiecoach. 5 intense weekenden, 4 x intervisie en supervisie (soort huiswerkgroepen), boeken lezen, verslagen schrijven en oefenen met cliënten. Dit traject mag ik afsluiten met een schriftelijk examen. Daarna ga ik nog meer de praktijk in. In een half mag ik 3 Lichter leven trajecten begeleiden, waarvan 1 onder supervisie van een senior coach. En ik ben mentor in een Lichter leven groepstraject waarin ik weer 3 deelnemers persoonlijk coach. Door wat wijzigingen in de structuur lopen de coachingsvaardigheden modules nu samen met de coachopleiding. En heb ik een kleine 2 jaar voor de opleiding.</div><div>Wat doe je dan als Transformatiecoach? Ken je dat gevoeI dat er iets in je leven gebeurt, waardoor je zeker weet: “na dit is alles anders”? Je verliest je baan, je wordt verliefd, je raakt iemand kwijt of je krijgt een kind. Waarom maakt dit zoveel indruk, omdat je leert vanuit impuls, gevoel en dan pas vanuit het denken. Dat is iets wezenlijks anders dan alleen maar leren met je brein. En dat is wat ik eigenlijk doe als Transformatiecoach. Ik leer je door fysiek, emotioneel en spiritueel te ervaren en mentaal te snappen hoe je een gelukkiger, bevredigender en voorspoediger leven krijgt. Een leven dat absoluut anders is dan daarvoor. Als Transformatiecoach kan ik je helpen met het oplossen van trauma’s, burn-outverschijnselen en blokkades. En ik help je om terugvallen in de toekomst te voorkomen. Je bent daardoor in staat het leven weer op te bouwen en in balans te komen, van jezelf te houden en een positieve kijk op de wereld te hebben.</div><div>&quot;Het Lichter leven traject is een persoonlijke reis waarin we op zoek gaan naar wie je werkelijk bent en wat je passie is.&quot;</div><div>Lichter leven traject Maar ook als je geen last hebt van deze zaken, kun je een prachtige transformatie doormaken. En dit is het Lichter leven traject. Het kan best zijn dat je een succesvol en een gelukkig leven leeft, maar toch iets mist. Je bent op zoek naar meer, maar weet niet precies wat. Je wilt je levenskwaliteit verder vergroten. Het Lichter leven traject is een persoonlijke reis waarin we samen op zoek naar wie je werkelijk bent en wat je (verborgen) passie is. Je neemt afscheid van belemmeringen, irreële angsten en destructieve patronen en we halen de beste versie van jezelf tevoorschijn. Je laat je leven minder beheersen door je gedachten, gaat meer genieten van het nu, jezelf en anderen. Je voelt meer (zelf)liefde, compassie en geeft je leven vorm naar je passie.</div><div>Wat het mij gebracht heeft? Het heeft mij absoluut een ander leven dan daarvoor gebracht. Letterlijk een lichter leven. Ik heb veel angsten los kunnen laten, weet beter met destructieve gedachten om te gaan en voel me meer verbonden met mezelf en anderen. “Was het makkelijk?” nee hoor, niet altijd. Om te groeien, moet je soms dwars door de pijn heen. Maar dat wat het oplevert, is het meer dan waard. “Ben ik nu klaar?” ha, ik wou dat ik dat kon zeggen. Elke fase brengt weer nieuwe uitdagingen mee. En ik ben blij dat ik ze aan mag en kan gaan. Het maakt me een steeds leuker mens. En een coach die je kan helpen door te zeggen ‘ik weet waar je doorheen gaat’ als het even niet zo leuk is.  Liefs, Claudia p.s. “Enneh dat Lichter bevallen dan?” Daar later meer over….</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Een reis over bergen</title><description><![CDATA[Het lichter leven traject gaat over een prachtige reis. Een reis naar de leukste versie van jezelf. Een reis naar binnen. Een reis naar een groter bewustzijn. De enige reis die je echt gelukkig maakt. Maar…natuurlijk gaat het niet alleen maar over bergen. Natuurlijk kom je dalen tegen. Wat fijn dat ik mezelf steeds weer meer ontmoet op deze tocht.“He, heb je wel een beetje een grote bek daar in die opleiding van je?” tettert mijn altijd liefdevolle, maar confronterende vriend/coach (of geef dat<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_95dd25b1152945b4b2de4be3672be749%7Emv2.png/v1/fill/w_382%2Ch_211/f7bc0e_95dd25b1152945b4b2de4be3672be749%7Emv2.png"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-reis-over-bergen</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-reis-over-bergen</guid><pubDate>Tue, 11 Apr 2017 08:50:56 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_95dd25b1152945b4b2de4be3672be749~mv2.png"/><div>Het lichter leven traject gaat over een prachtige reis. Een reis naar de leukste versie van jezelf. Een reis naar binnen. Een reis naar een groter bewustzijn. De enige reis die je echt gelukkig maakt. Maar…natuurlijk gaat het niet alleen maar over bergen. Natuurlijk kom je dalen tegen. Wat fijn dat ik mezelf steeds weer meer ontmoet op deze tocht.</div><div>“He, heb je wel een beetje een grote bek daar in die opleiding van je?” tettert mijn altijd liefdevolle, maar confronterende vriend/coach (of geef dat wat er tussen ons is een naam) tegen me. Ik val even stil. Ik vraag het me af. Of nee, nog beter. Ik weet het wel. Eigenlijk niet echt. “Je weet toch dat dat je ware kracht is en wat je zo leuk maakt?” gaat hij nog even door. En het irriteert me. Enorm. Oké, dan is er toch iets met een spiegel? Een reflectie van iets in jezelf?</div><div>Twee dagen later sta ik enorm geïrriteerd op. Ik mopper op de kinderen. Ik heb een woordenwisseling met mijn man. En ik verwijt hem van alles. Hij ziet me niet staan en hoort me niet. Hij negeert me. En ga zo nog maar even door. Terwijl echt heel veel niet waar is. En als er al wel een waarheid in zit, zegt het minstens net zoveel over mezelf. Zo niet meer. En weer die spiegel...</div><div>’s Avonds lees een artikel in Yoga magazine. Iets over ‘issues met grenzen’. Met een oefening om allereerst te voelen dat grenzen oké zijn. En ze vervolgens ook aan te geven met respect voor jezelf én de ander. De volgende ochtend, ergens tussen douchen, aankleden en de zorg voor de kinderen in, hoor ik het kletteren. De puzzelstukjes vallen in mijn hoofd in elkaar. En ik ben me bewust van wat er speelt.</div><div>Even terugkijkend naar wat er nog meer gebeurde…mijn manager die me vraagt of ik alsjeblieft weer meer mijn gedreven, directe doelbewuste kant wil inzetten. Een andere manager die dit ook vraagt, maar met daarbij wel het verzoek het niet via de controlerende, dominante weg te doen. Mijn collega die zegt dat ik me echt assertiever mag opstellen. Een gesprek met een nieuwe collega waarin zij mijn irritatie voelt over onze niet zo prettige samenwerking. En mijn eigen onprettige gevoel over de huiswerkgroepen van de opleiding.</div><div>&quot;Maar ik laat ook een deel van mijn persoonlijkheid liggen.&quot;</div><div>Dus. Daar zijn we weer. Ik heb dan wel mijn pietluttige, besluiteloze, afstandelijke kant losgelaten. Maar wat heb ik voor teruggenomen? Ja, ik ben enthousiast, vrolijk, vriendelijk, ontspannen en creatief. Maar ik laat ook een deel van mijn persoonlijkheid liggen. Het is niet mijn partner die mijn niet ziet of hoort. Ik ben het zelf die niet (volledig) mijn podium pakt en mijn ware ik toont. Te bang om dominant te zijn, te bang om drammerig te worden gevonden. Maar ondertussen niet voor mezelf opkomen, of dat wel doen maar dan fiks geïrriteerd.</div><div>En daarmee ben ik stiekem in een dal beland. Het is langzaamaan wat gaan regenen. En de volgende top lijkt steeds verder weg. Ik ben onrustig en dat ontzettende fijne gevoel van vrede die ik de laatste weken bij me droeg, is ver te zoeken. Maar zoals ik weet, ik ben niet terug bij af. Ik ben nog steeds op reis. En na dit dal mag ik weer een top beklimmen. En wetende dat ik straks mag genieten van een prachtig uitzicht, reis ik dapper door.</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>De pijl gebroken</title><description><![CDATA[Geen drie T’s voor mijn dochter, geen WhatsApp en Facebook voor mij. Eens kijken of we af kunnen rekenen met boosheid. Of het verminderen van prikkels ons milder maakt. En of het stoppen met al die tijdvreters ons dichter bij elkaar brengt. Een week van ongemak en opluchting. De eerste hobbelHa, het begint al goed. Even vergeten, toen ik begon met dit experiment, dat mijn vriendin een fikse operatie tegemoet gaat. Is dan toch wel handig om contact met haar te hebben via WhatsApp. Oké, daar heb<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_98478ac0a8164a90b99f17ce120ad08f%7Emv2.png/v1/fill/w_305%2Ch_305/f7bc0e_98478ac0a8164a90b99f17ce120ad08f%7Emv2.png"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/De-pijl-gebroken</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/De-pijl-gebroken</guid><pubDate>Sun, 27 Nov 2016 08:19:54 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_98478ac0a8164a90b99f17ce120ad08f~mv2.png"/><div>Geen drie T’s voor mijn dochter, geen WhatsApp en Facebook voor mij. Eens kijken of we af kunnen rekenen met boosheid. Of het verminderen van prikkels ons milder maakt. En of het stoppen met al die tijdvreters ons dichter bij elkaar brengt. Een week van ongemak en opluchting. </div><div>De eerste hobbel</div><div>Ha, het begint al goed. Even vergeten, toen ik begon met dit experiment, dat mijn vriendin een fikse operatie tegemoet gaat. Is dan toch wel handig om contact met haar te hebben via WhatsApp. Oké, daar heb ik de eerste uitzondering te pakken. Een paar keer per dag zet ik hem aan om toch contact met haar te blijven houden.</div><div>De tweede hobbel</div><div>De eerste dag vind ik het best lastig. Ik wil graag kijken op Facebook. Benieuwd of er nog nieuws onder de zon is. Ik pak af en toe, eigenlijk best vaak, zomaar mijn telefoon. En leg hem dan ongebruikt weer weg. Als ik mijn appjes binnenhaal, wordt het nog lastiger. Ik zie natuurlijk niet alleen de appjes van mijn vriendin, maar ook andere. “Oh, daar moet ik echt even op reageren” schiet al snel door mijn hoofd.</div><div>En nog meer hobbels?</div><div>Gedurende de week wordt de behoefte aan Facebook steeds minder. Ik denk er eigenlijk al niet meer aan. De WhatsApp blijft lastig. Het is toch wel heel erg handig op sommige momenten, vooral nu er deze week een deadline is. Helemaal niet gebruiken lukt me dus niet. Maar over het algemeen kan ik toch zeggen, dat ik echt een stuk minder app. En al helemaal niet meer zo vaak mijn telefoon check. </div><div>&quot;Ik kan niet anders zeggen dan dat zij het er veel beter afbrengt dan dat ik doe.&quot; </div><div>Ondertussen met de drie T’s</div><div>En hoe gaat het ondertussen met mijn dochter en haar telefoon, tablet en televisie? Super. Ik kan niet anders zeggen dan dat zij het er veel beter afbrengt dan dat ik doe. Af en toe een vraag of ze misschien toch niet...Maar ze aanvaardt haar ‘lot’ moedig. Ze speelt creatief met de Playmobil. Zo lief om te zien hoe ze volledig opgaat in haar spel.</div><div>En hoe zit het met de boosheid?</div><div>Tuurlijk is er soms gemopper, maar toch is er deze week minder van. De dagen vliegen voorbij en we genieten meer van elkaar. En op donderdag breek ik dwars door de boosheid heen. Tijdens een training onderzoeken we onze belemmeringen om echt krachtig te zijn. Ik weet er (nog) genoeg te noemen. Tot de trainsters vraagt om één belemmering op een pijl te schrijven. Dan ineens komt ‘boosheid’ in me op. Met de pijl tegen de boom en de punt op het zachtste deel van mijn keel breek ik letterlijk de pijl én door mijn boosheid heen.</div><div>De bevestiging</div><div>Natuurlijk is dit maar een zeer beperkt onderzoek. Betrouwbaar is het niet. En met statistiek heeft het al helemaal niets te maken. Toch heb ik deze week ruimte ervaren. Ruimte om te spelen, ruimte om even niet te moeten, ruimte om de zucht naar prikkels los te laten. Ruimte om gewoon in het hier en nu te leven. En als ik op zaterdagavond dan in een tijdschrift lees “onderzoek wijst uit dat altijd bereikbaar zijn via smartphone en computer kan leiden tot IQ-verlies, omdat je hersenen rust nodig hebben” wordt mijn onderzoekje gesterkt. Vanaf nu ben ik weer bereikbaar via WhatsApp en Facebook, maar minder vaak. Heb je me écht nodig, bel me dan.</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Zen</title><description><![CDATA[Als yogajuf, stressreductietrainer en coach in opleiding, behoor ik natuurlijk altijd zen door het leven te lopen. Misschien vind jij dat. En misschien vind ik dat zelf ook wel. Maar helaas, niets is minder waar. Ook ik vlieg regelmatig uit de bocht (zo is dat ook maar uit de wereld). En het maakt me mens, laat ik maar zeggen.Het strijdtoneel Ik heb strijd met mijn dochter. Een hele dag loopt ze over van alles te zeuren, niets deugt. En ze wil graag ons ouders, als bedienden voor haar karretje<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_09cf873b390d421e891fecdae856c8b4%7Emv2.jpeg/v1/fill/w_394%2Ch_262/f7bc0e_09cf873b390d421e891fecdae856c8b4%7Emv2.jpeg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Zen</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Zen</guid><pubDate>Sun, 20 Nov 2016 11:48:55 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_09cf873b390d421e891fecdae856c8b4~mv2.jpeg"/><div>Als yogajuf, stressreductietrainer en coach in opleiding, behoor ik natuurlijk altijd zen door het </div><div>leven te lopen. Misschien vind jij dat. En misschien vind ik dat zelf ook wel. Maar helaas, niets is minder waar. Ook ik vlieg regelmatig uit de bocht (zo is dat ook maar uit de wereld). En het maakt me mens, laat ik maar zeggen.</div><div>Het strijdtoneel Ik heb strijd met mijn dochter. Een hele dag loopt ze over van alles te zeuren, niets deugt. En ze wil graag ons ouders, als bedienden voor haar karretje spannen. Ik voel mijn emmer langzaam vollopen. Maar ik weet het tij niet te keren. Knap toch hoe zo’n hummel van bijna zes jaar dat voor elkaar krijgt.</div><div>Als de emmer vol is De emmer loopt gruwelijk over. Ik ben zo boos op haar. Als cadeau krijgt ze van mij straf. Een week lang ontzegging van de drie T’s; televisie, tablet en telefoon. Over het algemeen is mijn meissie een topper, een schat. Een lief, zorgzaam en gevoelig meisje. Ze krijgt dan ook niet zo vaak straf. Maar ik ben ervan overtuigd dat elke keer als ze (teveel van) deze T-prikkels krijgt, ze niet meer te harden is en verandert in mijn eigen persoonlijke draak.</div><div>‘Boosheid is de enige luxe die we ons niet kunnen permitteren’ vertelt het boeddhisme.'</div><div>Op rantsoen Tegelijkertijd moet ik eerlijk zijn naar mezelf. Waar twee vechten hebben twee schuld. Wat was ik boos op haar. Er ging enorme woede door me heen. ‘Boosheid is de enige luxe die we ons niet kunnen permitteren’ vertelt het boeddhisme. Dus ga ik mezelf ook wat T-prikkels onthouden. Ik zet mijn tv- en internetgebruik op rantsoen. In tegenstelling tot haar heb ik internet natuurlijk nodig voor werk en studie, maar ik kan wel het onzinnige schrappen. Geen oeverloos appen of oneindig scrollen op facebook.</div><div>Ontprikkelen De komende week staat dus in het teken van het ontprikkelen van ons gezin. Mooi de tijd om eens te onderzoeken waarom er zo’n boosheid in mij naar boven komt. Robert Bridgeman, mijn leraar, zegt ‘je kinderen zijn je spiegel', dus goed om te onderzoeken wat deze spiegel mij vertelt. Want dat is wel wat ik doe als trainer en coach, mijn eigen processen steeds weer onderzoeken om mezelf een beter mens te maken. Want de Boeddha zei ook dat het vermijden van boosheid ‘het moeilijkste en mooiste gewaad’ is. Het is natuurlijk maar een mini-onderzoek, maar wie weet wat ik volgende week te vertellen heb...</div><div>Liefs, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Focus</title><description><![CDATA[Wat had ik mijn vakantie dit keer hard nodig. Wat buitelden alle emoties, gevoelens en gedachten over elkaar heen. En wat dwarrelden ze prachtig neer in het bord; vier op een rij! Ik weet weer wat ik zaaide en ik weet ook weer wat ik ga oogsten. Een voor een.Fysiek op ordeHet is nu twee jaar geleden dat de pijn (vanuit mijn tweede zwangerschap) weer begon. Het is nu echt tijd om afscheid te nemen. Gezond eten, drinken, ontspannen en het heel langzaam opbouwen van sporten gaan me helpen. Ik ga er<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_b2b0ca6a0c5745c48b37d9e18a6252df%7Emv2.jpg/v1/fill/w_216%2Ch_289/f7bc0e_b2b0ca6a0c5745c48b37d9e18a6252df%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Focus</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Focus</guid><pubDate>Wed, 24 Aug 2016 07:08:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Wat had ik mijn vakantie dit keer hard nodig. Wat buitelden alle emoties, gevoelens en gedachten over elkaar heen. En wat dwarrelden ze prachtig neer in het bord; vier op een rij! Ik weet weer wat ik zaaide en ik weet ook weer wat ik ga oogsten. Een voor een.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_b2b0ca6a0c5745c48b37d9e18a6252df~mv2.jpg"/><div>Fysiek op orde</div><div>Het is nu twee jaar geleden dat de pijn (vanuit mijn tweede zwangerschap) weer begon. Het is nu echt tijd om afscheid te nemen. Gezond eten, drinken, ontspannen en het heel langzaam opbouwen van sporten gaan me helpen. Ik ga er voor.</div><div>Mentaal en emotioneel opruimen</div><div>Yoga, ademhaling en meditatie, maar ook de andere stappen uit het Lichter Leven traject helpen me om een betere versie te zijn van mezelf. Afgelopen voorjaar heb ik dit volledig gevoeld. Dus ook dit gaat me lukken.</div><div>Rijkdom om me heen</div><div>Hoewel ik weet dat het najaar (weer) druk wordt, wil ik aandacht hebben voor mijn fantastische gezin en de lieve mensen om me heen. Misschien is er niet altijd heel veel tijd, maar wel oprechte aandacht en quality time. Herinner me er maar aan. Een beetje focus is goed voor me.</div><div>&quot;Groots dromen is tot daar aan toe, maar het openbaar maken aan je/de wereld, is toch best spannend.&quot; </div><div>Dromen waarmaken</div><div>En last but nog least. Mijn droom verder vormgeven. Invulling geven aan mijn bedrijf ‘BYO coaching en training’. Waarmee ik ik mensen door middel van coaching en/of training wil helpen hun beste zelf te vinden. Zo dat is er uit. Wat best eng is. Groots dromen is tot daar aan toe, maar het openbaar maken aan je/de wereld, is toch best spannend.</div><div>Onze grootste angst</div><div>Zoals Marianne Williamson zo mooi omschrijft: “Onze grootste angst is niet dat we ontoereikend zijn. Onze grootste angst is dat we onmetelijk krachtig zijn. We zijn het allerbangst voor het licht in ons, niet voor onze duisternis. We vragen ons af: “Wie ben ik om briljant, buitengewoon aantrekkelijk, talentvol en geweldig e zijn?” Maar waarom eigenlijk niet? Je bewijst de wereld geen dienst door je kleiner voor te doen dan je bent. Er is niets verlichtends aan als je in je schulp kruipt om te voorkomen dat mensen zich in jouw aanwezigheid onzeker zullen voelen.”</div><div>Passie</div><div>Dus heb ik me voorgenomen, elke twijfel en angst te aanvaarden, die zegt dat ik hier niet geschikt voor ben. Ook ik ben fantastisch, net als jij, met alles wat ik in me heb. Mijn focus ligt voorlopig op bovenstaande punten, maar ik ga prachtige dingen creëren. Want dat is mijn daadwerkelijke passie.</div><div>Wat is jouw passie?</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Tijd om te oogsten</title><description><![CDATA[Net zoals rond oud en nieuw is ook de zomervakantie een tijd van bezinning. Nadat je thuis echt even hebt los gelaten, heb je tijd om na te denken over hoe je invulling geeft aan je leven thuis.Waar je rond oud en nieuw denkt over wat je gaat zaaien, geeft de zomervakantie je de tijd je ‘gewone’ leven even te laten voor wat het is. Je neemt de tijd om na te denken over wat je wilt gaan oogsten.Waar wil je energie in stoppen? Ik rijd rond in prachtige Zuid-Afrikaanse landschap en denk terug aan<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_13df1a946a0340b0ba1567c52b611a1a%7Emv2.jpg/v1/fill/w_343%2Ch_257/f7bc0e_13df1a946a0340b0ba1567c52b611a1a%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Tijd-om-te-oogsten</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Tijd-om-te-oogsten</guid><pubDate>Wed, 17 Aug 2016 06:51:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Net zoals rond oud en nieuw is ook de zomervakantie een tijd van bezinning. Nadat je thuis echt even hebt los gelaten, heb je tijd om na te denken over hoe je invulling geeft aan je leven thuis.</div><div>Waar je rond oud en nieuw denkt over wat je gaat zaaien, geeft de zomervakantie je de tijd je ‘gewone’ leven even te laten voor wat het is. Je neemt de tijd om na te denken over wat je wilt gaan oogsten.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_13df1a946a0340b0ba1567c52b611a1a~mv2.jpg"/><div>Waar wil je energie in stoppen?</div><div>Ik rijd rond in prachtige Zuid-Afrikaanse landschap en denk terug aan wat mijn osteopaat zei: “Claudia je hebt het nu heel erg druk, dat is nu eenmaal zo. Maar als je straks vakantie hebt, denk dan eens na waar je je energie aan wilt geven. Je vraagt echt teveel van jezelf.”</div><div>&quot;Wat was ik soms kattig en ongeduldig (sorry, allemaal).&quot;</div><div>Veel te moe En ik kan niet anders dan toegeven dat het klopt. De pijn in mijn lichaam wordt maar heel langzaam minder. Voor de vakantie was ik zo vergeetachtig en maakte ik teveel fouten. Mijn lichaam is te moe om te sporten. En mijn geest te moe om te diëten. En wat was ik soms kattig en ongeduldig (sorry, allemaal).</div><div>Waar focus je op? Na mijn Lichter Leven traject ging de focus al snel naar verhuizen, geregel voor onze reis en tal van projecten op het werk. Allemaal erg leuk, maar alleen al een verhuizing is naast het verliezen van een dierbare en een scheiding een van de grootste stressoren. Al snel schoten mijn blogs erbij in, mediteerde ik nog maar zeer beperkt en zat yoga er al helemaal niet meer in.</div><div>Wat ga je oogsten? Al snel vulden mijn dagen zich met to-do lijstjes. En veranderde mijn Lichter Leven zich weer in een wat zwaarder leven. Ook al bleef ik vertrouwen op een diepe rust onderhuids. Nu na ruim 2 ½ week(!) vakantie en heftige hoofdpijnen, keert de rust weer echt terug. En kan ik nadenken over wat ik wil oogsten.</div><div>Heb jij er over nagedacht wat je wilt oogsten?</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Meer van jezelf</title><description><![CDATA[Wie ben ik nu? Wie ben ik echt? De laatste tijd vraag ik het me steeds vaker af. Het laatste jaar ben ik er wat betreft mijn werk achter gekomen, dat ik heel erg veel heb ingezet op organisatie, planning en ondersteuning. En dat ik daar weliswaar mijn talent van heb gemaakt, maar niet echt gelukkig (meer) van wordt.Diep in mijn buik voel ik dat al heel lang. Maar ik ben enorm gewaardeerd om mijn inzet en blijf dat dus graag doen. Daarnaast is er natuurlijk de vraag ‘wat anders?’ Want als ik dit<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_2e2a16948c1d4ccfb302536714c0abb0%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Meer-van-jezelf</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Meer-van-jezelf</guid><pubDate>Mon, 27 Jun 2016 10:25:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Wie ben ik nu? Wie ben ik echt? De laatste tijd vraag ik het me steeds vaker af. Het laatste jaar ben ik er wat betreft mijn werk achter gekomen, dat ik heel erg veel heb ingezet op organisatie, planning en ondersteuning. En dat ik daar weliswaar mijn talent van heb gemaakt, maar niet echt gelukkig (meer) van wordt.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_2e2a16948c1d4ccfb302536714c0abb0~mv2.jpg"/><div>Diep in mijn buik voel ik dat al heel lang. Maar ik ben enorm gewaardeerd om mijn inzet en blijf dat dus graag doen. Daarnaast is er natuurlijk de vraag ‘wat anders?’ Want als ik dit niet meer doe, wat dan wel? Want wat zijn dan echt mijn kwaliteiten en ga ik niet opnieuw een kunstje vertonen?</div><div>Helpen en creëren De afgelopen maanden ben ik hier druk mee aan de slag geweest. Ik volgde een traject bij MyOrganization en daar rolde een prachtig rapport uit. Resultaat; in de eerste plaats ben ik een helper, ik de tweede plaats een creator. Ik gooi het rapport aan de kant. Een helper?! Daar herken ik me helemaal niet in. Als ik het dan toch een paar dagen later echt doorlees, komt het toch wel eng dicht in de buurt.</div><div>Bak aan talenten Tijdens de trainingsdag bekijkt de trainster mijn resultaten. “Jeetje meid” roept ze uit. “Wat heb jij een bak aan talenten. De wereld ligt aan je voeten. Je hoeft alleen maar te kiezen wat je wilt. Alleen dat wat je nu doet, dat kost je teveel energie”. Ik schrik. Voor iemand bij wie goed, nooit goed genoeg is, komt dit best aan. En zou hier mijn tekort aan energie soms wegkomen?</div><div>Dansen tot je er bij neervalt Het lichter leven traject laat me ook meer zien wie ik ben. Het geeft steeds meer inzicht in je onderbewuste en dus zicht op dat wat je ten diepste bent. Een diepe wens tot volledig mezelf zijn, zit daarin verborgen. Een diepe wens tot gek doen wanneer ik dat wil. Een diepe wens tot bedenken en creëren. Een diepe wens om te lachen en dansen tot je er bij neervalt.</div><div>Blauw, rood of geel Onlangs volgde ik een training voor mijn werk vanuit het Insight Discovery model. Een model gebaseerd op de kleuren van Jung. En dat zet nog eens de vinger op de zere plek. Ik heb me altijd heel ‘blauw’ gedragen. Vooral als ik onzeker werd en de chaos groter, zette ik deze kwaliteiten, van organiseren en op details letten, enorm in. Maar in werkelijkheid ben ik rood-geel en onbewust zelfs geel-rood. Oftewel gedreven, enthousiast en vol ideeën.</div><div>“Dat gedoe past niet bij je, je hoort te swingen.&quot;</div><div>Dankbaar In mijn rapport staat “Zij kan soms haar enthousiasme en energie verliezen en kan,als zij onder spanning staat, dan ook zwaarmoedig worden,wat eigenlijk niets voor haar is.” En ik denk terug aan wat een coach ooit tegen me zij “Dat gedoe past niet bij je, je hoort te swingen, te flierefluiten; op de flow van het leven mee te gaan” en ik ben dankbaar voor deze mooie inzichten.</div><div>Terug naar jouw basis Straks in de opleiding tot transformatiecoach zet mijn transformatie zich voort. En wat ik nog veel mooier vind, is dat ik ook leer anderen te helpen transformeren. Dan kan ik zelf mensen door een Lichter Leven traject begeleiden. Niet om iemand anders te worden, maar om juist dichter bij jezelf te komen. Dichter bij wie je daadwerkelijk bent en voelt zonder je continue aan te moeten passen aan je omgeving. Is dat per slot van rekening niet iets wat iedereen blij maakt?</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Lief zijn voor jezelf</title><description><![CDATA[Een keer per week een uur yoga. Nou, dat is nog eens een stap, voor een gebalanceerd leven, die me makkelijk afgaat. Met mijn twee uur les geven in de week, zit ik geramd. Heerlijk een doel halen, zonder moeite. Maar is het wel wat het lijkt?Mijn osteopaat haalt me uit mijn dromen. ‘Les geven is absoluut niet hetzelfde als zelf les volgen. Het is gewoon werken’ zegt hij. Bam, wakker uit mijn dromen. Hij heeft gelijk en ik weet het. Een les volgen is wezenlijk anders dan een les geven. Als ik een<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_b4cc2267dffe45acbff31606459c836e%7Emv2_d_1920_1200_s_2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Lief-zijn-voor-jezelf</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Lief-zijn-voor-jezelf</guid><pubDate>Mon, 13 Jun 2016 18:18:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_b4cc2267dffe45acbff31606459c836e~mv2_d_1920_1200_s_2.jpg"/><div>Een keer per week een uur yoga. Nou, dat is nog eens een stap, voor een gebalanceerd leven, die me makkelijk afgaat. Met mijn twee uur les geven in de week, zit ik geramd. Heerlijk een doel halen, zonder moeite. Maar is het wel wat het lijkt?</div><div>Mijn osteopaat haalt me uit mijn dromen. ‘Les geven is absoluut niet hetzelfde als zelf les volgen. Het is gewoon werken’ zegt hij. Bam, wakker uit mijn dromen. Hij heeft gelijk en ik weet het. Een les volgen is wezenlijk anders dan een les geven. Als ik een les volg, kom ik compleet tot rust. Als ik een les geef, gaat mijn energiepeil omhoog. Het is uitgaande energie. Gegeven aan iemand anders. Met liefde; maar het is des te belangrijker om jezelf ook liefde en aandacht te geven.</div><div>Wie houd ik nu voor de gek? En natuurlijk kan ik met allerlei flauwe excuses aankomen. Fysiek gaat het (sinds mijn laatste zwangerschap) nog steeds niet denderend. Ik loop niet voor niets bij een osteopaat. Mijn twee uur les in de week is fysiek zwaar genoeg. En als ik af en toe een paar zonnegroeten pak, dan moet ik dat vaak bekopen met weer nieuwe pijn. Het is waar en tegelijkertijd flauwekul. Je reinste kolder.</div><div>Wat vind ik nu zo lastig? Yoga is er in alle vormen en maten, tientallen vormen. Zelfs vormen speciaal voor mensen met een beperking of een ziekte. En dan zou ik niet een paar Asana’s rustig uit kunnen voeren. Mijn geheim is dat ik het op dit moment lastig vind om voor mezelf te zorgen. Lief te zijn.</div><div>&quot;En mijn tactiek is dan verstand op nul en vooral niet op jezelf letten.&quot;</div><div>Druk, druk, druk Het leven vraagt op dit moment veel. Met een aanstaande verhuizing, een drukke baan, een (prachtige) verre reis voor die boeg, mijn Lichter Leven traject, mijn yogastudio, de voorbereiding voor een superleuke workshop over stress, twee kindjes waar ik continue mee op en neer naar het ziekenhuis moet én instanties die vooral erg bureaucratisch zijn ingericht, ben ik vooral ‘on the run’. En mijn tactiek is dan verstand op nul en vooral niet op jezelf letten.</div><div>Teveel gevraagd Mijn osteopaat doet er nog een schepje bovenop: “ik begrijp dat je druk bent. Het in nu even niet anders, maar vanaf je vakantie moet je er toch eens over nadenken wat je echt belangrijk vindt. Ik kom liever een keer een kopje koffie bij je doen in je nieuwe huis, dan dat ik je continue op mijn bank heb liggen. Je vraagt teveel van je lichaam.”</div><div>Tijd om voor mezelf te zorgen</div><div>Tijdens mijn laatste trainingsdag komt het even aan bod. Ik heb het over iets wat me irriteert en de trainster vraagt. “Oke, en wat heb je dan als eerste te doen als je ontdekt hebt waarom het je irriteert?” “Euh” zeg ik vaag. “Voor jezelf zorgen.” Oeps ja, wat is het soms moeilijk om alleen er al aan te denken dat je voor jezelf moet zorgen. Wat zou het fijn zijn als je alleen maar voor jezelf wilt zorgen.</div><div>Buitenyoga opent 1 oog Enkele dagen later oppert mijn collega om onze teamtrainingsdag te beginnen met een yogasessie. Zo gezegd, zo gedaan. De twijfels over ‘te zweverig’ leg ik met verdraagzaamheid naast me neer. En met liefde voor mezelf en voor de groep geef ik een superleuke les in de buitenlucht. Wat heerlijk om de dag zo te beginnen, vind ik zelf, maar ook mijn collega’s.</div><div>Hoog tijd voor mijn tweede oog Als ik vervolgens voor de zoveelste keer mopperend aan een balie sta, omdat instanties vooral niet aan de klant denken, besef ik het ineens. Het is hoog tijd om weer eens voor mezelf te gaan zorgen. Ik pak mijn matje en doe een paar heerlijke oefeningen die mijn lichaam en mind stretchen en ik plan een dag dat ik weer eens lekker zelf een les kan volgen.</div><div>Lieve groet,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Even de draad kwijt</title><description><![CDATA[Zo dat was me een weekje wel. Een week waarin bewust leven uit mijn handen glipte, mediteren er bij inschoot en de stress zicht ophoopte. En tegelijkertijd, een waarin ik even stil sta en terugblik. Ook een week waarin alles juist op zijn plek viel.Superenthousiast start ik de week met het uitwerken van een workshop over stress en meditatie en het afmaken van mijn nieuwe website. Via via ben ik gevraagd voor een vitaliteitsdag voor de medewerkers van het Provinciehuis in Zwolle. Superleuk om te<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_58428586194e4a2da28cdabda43c9df1%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Even-de-draad-kwijt</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Even-de-draad-kwijt</guid><pubDate>Mon, 06 Jun 2016 17:02:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Zo dat was me een weekje wel. Een week waarin bewust leven uit mijn handen glipte, mediteren er bij inschoot en de stress zicht ophoopte. En tegelijkertijd, een waarin ik even stil sta en terugblik. Ook een week waarin alles juist op zijn plek viel.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_58428586194e4a2da28cdabda43c9df1~mv2.jpg"/><div>Superenthousiast start ik de week met het uitwerken van een workshop over stress en meditatie en het afmaken van mijn nieuwe website. Via via ben ik gevraagd voor een vitaliteitsdag voor de medewerkers van het Provinciehuis in Zwolle. Superleuk om te doen al is een uurtje wel heel erg kort om alles te vertellen over stress en de mogelijke oplossingen. Daarnaast is het best een uitdaging om mijn eigen stress de baas te blijven. Stress omdat er nog een hoop geregeld moet worden en stress rondom de twijfel of ik het wel kan steken soms de kop op.</div><div>Vol getroffen Halverwege de week word ik vol getroffen. Mijn jongste van 1 jaar krijgt haar vinger tussen de deur en de top van haar vinger ligt er bijna af. Mijn man is er als eerste bij en ondanks zijn bloedfobie handelt hij. Aan mij de schone taak om de huisartsenpost te bellen. En wat is dat een ingewikkelde klus. Tenminste als de stress je hogere hersenprocessen lam legt. Achteraf kan ik het beredeneren. Je gaat automatisch over op je stresssysteem. Een oeroud overlevingssysteem dat je lichaam gereed maakt om te vechten of vluchten. En dan verspil je geen energie aan logisch denken.</div><div>“IJsberend, maan ik mezelf tot rust.”</div><div>Het lukt me niet Op dat moment doe ik verwoede pogingen om de huisartsenpost aan de lijn te krijgen, maar…het lukt me niet. Een steeds terugkerende nachtmerrie, waarin ik ook met spoed moet bellen en het niet lukt, schiet door mijn hoofd. `Het lukt niet´ roep ik tegen mijn man. ´Bel 112´ schreeuwt hij terug. En ik ben weer back on track. IJsberend, om de stresshormonen af te voeren, maan ik mezelf tot rust. En alsof ik word overgenomen, weet mijn onderbewuste wat te doen. Ik doe mijn ademoefeningen. Al mijn training heeft ervoor gezorgd dat mijn lichaam weet wat het moet doen bij overbelasting.</div><div>Weer verbonden Als de centralist mij vraagt of ik een brandweerwagen, politiewagen of ambulance nodig heb, denk ik nog ´geen van drieën´ en roep ik ´ik heb een dokter nodig´. En dat is mijn laatste ´rare´ denken. De adem neemt het over. De rust neemt toen. Mijn Neo-cortex is weer verbonden. En ik pak de regie terug. Een lange vermoeiende avond en nacht volgt, waarin we veel moeten wachten, ons zorgen maken en ik mijn dochter met tranen in mijn ogen in de O.K. overlaat aan de goede zorgen van de plastisch chirurg en het personeel. Het belangrijkste is, dat ik er continue voor mijn meisje ben, volledig aanwezig. En dat is wat geldt.</div><div>Verwerking Als we de volgende dag naar huis rijden, laat ik ook het laatste stukje spanning los. Ik ben doodmoe en een beetje verdrietig. Ik heb even de tijd nodig om alles te verwerken. En dat is goed. Het mag er zijn. De twijfels over mijn handelen en de zorg over mijn meisje. Het is prima. Zaterdagochtend pak ik het mediteren weer op en schrijf ik alles van me af.</div><div>De twijfel voorbij Mocht ik nog twijfels hebben of ik een geschikte stressreductiedocent ben. Ook dat is oke. Angst hoort erbij. Sterker nog, het is noodzakelijk. Het steekt altijd de kop op als je iets ‘nieuws’ gaat doen. Volkomen natuurlijk en vooral menselijk. Ik onderdruk het niet, het hoort erbij. De afgelopen dagen hebben bewezen dat ik het prima kan.</div><div>Liefs, Claudia</div><div>ps meer weten over stress? In oktober geef ik weer de training Stressless leven.</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Zweven, of zo</title><description><![CDATA[Ik heb het in mijn vorige blogs al regelmatig langs laten komen. Meditatie is een van de onderdelen van de Bridgeman methode. De officiële stap uit het programma is: ‘Geniet elke dag tenminste 10 minuten van de stilte.’ Met zowel in de ochtend als de avond een kwartier, voldoe ik hier prima aan. En hoewel ik er niet altijd zin in heb, brengt het enorm veel. En dat is niet dat ik ga zweven of zo.Regelmatig krijg ik als reactie op meditatie, dat het zweverig is. Het maakt mij nieuwsgierig. Ik vind<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_388f6f62d4064f4eb60d741cedf5d2f4%7Emv2_d_3840_2356_s_2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Zweven-of-zo</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Zweven-of-zo</guid><pubDate>Mon, 30 May 2016 08:33:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Ik heb het in mijn vorige blogs al regelmatig langs laten komen. Meditatie is een van de onderdelen van de Bridgeman methode. De officiële stap uit het programma is: ‘Geniet elke dag tenminste 10 minuten van de stilte.’ Met zowel in de ochtend als de avond een kwartier, voldoe ik hier prima aan. En hoewel ik er niet altijd zin in heb, brengt het enorm veel. En dat is niet dat ik ga zweven of zo.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_388f6f62d4064f4eb60d741cedf5d2f4~mv2_d_3840_2356_s_2.jpg"/><div>Regelmatig krijg ik als reactie op meditatie, dat het zweverig is. Het maakt mij nieuwsgierig. Ik vind het helemaal niet zweverig. En niemand heeft me, tot nu toe, ook uit kunnen leggen wat er dan zweverig aan is. En het feit dat steeds meer bedrijven wereldwijd (KLM, SAP, Canadese politie, Google, LinkedIn, Ford Motors) een meditatieprogramma aan hun medewerkers bieden, laat toch zien dat de publieke opinie verandert. Maar wat maakt het dat meditatie (soms) toch nog wordt geassocieerd met zweverig? Wellicht onwetendheid? Daarom meer over meditatie in dit blog.</div><div>Wat is mediteren? Meditatie is voor mij niets anders dat rustig zitten en je focussen, zodat je in alle hectiek een rustmoment hebt en je doormalende gedachten wat minder worden. Maar dat is mijn mening. Wat zegt de Dikke van Dale? me·di·ta·tie (de; v; meervoud: meditaties, meditatiën) 1overpeinzing, bespiegeling. De Amerikaanse moleculair bioloog en hoogleraar Jon Kabat-Zinn die zo’n 35 jaar geleden de mindfulnessmeditatie voor het eerst bij patiënten toegepaste zegt hierover: “Met aandacht aanwezig zijn in het hier en nu, zonder daar een oordeel over te hebben.”</div><div>Stilte in je hoofd Vaak hoor ik mensen klagen over alle drukte en dat ze zo weinig rust ervaren. Logisch, want we leven in een maatschappij waarin veel moet, alles kan en waar allerlei prikkels continue je aandacht vragen. Des te belangrijker om dan even rustig te gaan zitten, je hersenen een ‘beetje leeg’ te maken en niets te doen? Even niet piekeren over de toekomst of over wat er allemaal mis is gegaan in het verleden en kritisch zijn over jezelf en anderen. In meditatie observeer je je eigen gevoelens, sensaties en gedachten, waardoor je je er niet meer zo mee identificeert. En dit geeft ruimte. Zo kun je, hoe beter je getraind raakt, ook in het dagelijks leven kiezen hoe je reageert.</div><div>Nu even niet (oefening) “Ga rustig zitten met je rug recht. Sluit even je ogen, en breng je aandacht naar je ademhaling. Verander er niets aan, voel alleen hoe je adem in en uit stroomt, en je buik omhoog en omlaag gaat. Dwalen je gedachten af, breng dan je aandacht rustig weer terug naar je ademhaling.”</div><div>“Je aandacht haakt eraan vast en floep daar ga je weer.”</div><div>Simpel, lastig of leuk?</div><div>Bedrieglijk simpel en toch ook lastig, want binnen een paar seconden komt er alweer een gedachte langs. Je aandacht haakt eraan vast en floep daar ga je weer. En hoe vaak je haar ook loskoppelt, steeds weer glipt ze mee met een gedachte. Aan een afspraak die je nog moet maken, aan die vervelende opmerking van een collega, of aan iets dat in het verleden heeft gespeeld. Het scheelt, meditatie is ook niet de belofte dat het altijd leuk is. Meditatie is training en als je dus regelmatig oefent, verkrijg je door mediteren mildheid, een betere concentratie en innerlijke rust.</div><div>Resultaten Ik vind het mooi om te zien dat de wereld mediteren steeds meer omarmt en het zijn zweverige imago kwijt raakt. Onlangs hoorde ik dat er in 2015 ruim 600 onderzoeken zijn gedaan naar meditatie. De resultaten zijn overweldigend. Werknemers die regelmatig mediteren op het werk, merken dat ze zich beter kunnen concentreren, voelen zich mentaal sterker en zijn tevredener over hun werk. Dagelijks mediteren maakt mensen mentaal weerbaarder en zou zelfs heilzame effecten hebben bij ADHD, depressie en angst- en dwangstoornissen, pijn, stress, psoriasis, een hoge bloeddruk of eetstoornissen. Maar hoe werkt dat dan?</div><div>Hoe werkt meditatie? Tja, dat is nog niet helemaal helder. Er worden gebieden in je hersenen geactiveerd en versterkt. Er zijn meer alfagolven en thètagolven te zien. Alfagolven kenmerken zich door een ontspannen, maar alerte toestand van het brein. Meer thètagolven zie je ook bij lichte slaap en vredige gevoelens. Mooie resultaten dus. Ook blijkt dat door je gedachten en gevoelens van een afstand te bekijken, en ze niet allemaal serieus te nemen, je steeds makkelijker je gedachtenstroom loslaat. En dat geeft rust, je kunt beter focussen, je aandacht beter verdelen en emoties hebben minder vat op je. Reden genoeg voor mij om elke dag ‘oersaai’ stil te zitten op een matje. En ook al ben ik nog nooit gaan zweven ;-), ik ga stug door.</div><div>Waarom wil ik me verdedigen? Er is echter nog 1 puntje, waar ik mee worstel. Waarom, waarom voel ik de enorme behoefte om me te gaan verdedigen als iemand meditatie zweverig vindt? Ik heb er geen probleem mee, dat mensen het niet leuk vinden. Het is ook zeker niet altijd leuk. Ik vind het ook geen enkel probleem als iemand er niets mee wil. Ieder zijn eigen keuzes en het is niet mijn doel om mensen die het niet zien zitten toch te overtuigen. Maar als iemand zegt dat het ‘zweverig’ is, irriteert me het enorm. Waarom? Interessant voor mezelf om dat te onderzoeken. Dat wat je irriteert, is toch een spiegel voor dat wat mij van binnen raakt? Ik ben er nog niet uit. Ik ga er eens goed over nadenken. Mocht je een idee hebben wat mij zo triggert, ik houd me aanbevolen. Ondertussen mediteer ik even verder.</div><div>Liefs, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Gooi je TV de deur uit</title><description><![CDATA[Kijk zo min mogelijk televisie is ook een van de 11 stappen naar een gebalanceerd leven. Waarom, wordt me vaak gevraagd. En ik snap het wel. Veel mensen zien in een avondje tv kijken geen kwaad. Sterker nog, het is best lekker ontspannen. Maar waarom zou minder TV dan misschien toch leiden tot iets beters?Minder tv, meer energieTV in deze zin, staat symbool voor veel meer namelijk fictieboeken, radio, magazins, roddelbladen, smartphones, social media en het journaal en de krant. Maar vooral de<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_03d0dc4a01ef42898381f6c989d1e0e9%7Emv2.jpg/v1/fill/w_407%2Ch_270/f7bc0e_03d0dc4a01ef42898381f6c989d1e0e9%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Gooi-je-TV-de-deur-uit</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Gooi-je-TV-de-deur-uit</guid><pubDate>Mon, 23 May 2016 08:41:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Kijk zo min mogelijk televisie is ook een van de 11 stappen naar een gebalanceerd leven. Waarom, wordt me vaak gevraagd. En ik snap het wel. Veel mensen zien in een avondje tv kijken geen kwaad. Sterker nog, het is best lekker ontspannen. Maar waarom zou minder TV dan misschien toch leiden tot iets beters?</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_03d0dc4a01ef42898381f6c989d1e0e9~mv2.jpg"/><div>Minder tv, meer energie</div><div>TV in deze zin, staat symbool voor veel meer namelijk fictieboeken, radio, magazins, roddelbladen, smartphones, social media en het journaal en de krant. Maar vooral de TV is een energiedowner. Tijdens een avondje tv kijken, wisselen geweld, informatie, snelle beelden en reclames zich in hoog tempo af. En onze hersenen mogen deze prikkels allemaal verwerken. Vervolgens gaan we met onze hersenen vol naar bed en willen we lekker ontspannen slapen.Het is de vraag of dit echt lukt.</div><div>Prikkels</div><div>Ken je het wel, je hebt qua uren voldoende geslapen, maar bent niet uitgerust. Het schijnt dat we tegenwoordig in 1 week tijd evenveel prikkels te verwerken krijgen als een mens vroeger in een heel leven. En vergeet niet dat dit aantal prikkels pas van de laatste 50 jaar is en onze hersenen al 40.000 jaar bestaan. Nog lang niet voldoende tijd dus om te evolueren. Je hersenen werken dus nog net zo als in de oertijd en kennen geen verschil tussen realiteit en fictie. Met als resultaat dat al die prikkels als stress wordt ervaren.</div><div>Minder tv, meer positiviteit</div><div>Met een van mijn mede-cursisten had ik de discussie over het wel of geen nieuws volgen. Zij vindt het ‘je kop in het zand steken’ als je het nieuws niet volgt. Ik zie het anders. Het nieuws is ten eerste altijd gekleurd door je cultuur en normen en waarden. Het is slechts een weergave van wat het nieuwsbrenger denkt dat de waarheid is en dan ook nog aangepast aan zijn of haar heersende norm. Vervolgens baseren we onze mening hierop en buitelen we over elkaar om de ander te overtuigen van deze mening.</div><div>“Voor sommigen komt dit misschien onverschillig over. Maar ik geloof dat de wereld er veel meer aan mijn positieve vibes heeft.”</div><div>Positieve energie</div><div>Ten tweede ben ik van mening dat de wereld er helemaal niets aan heeft dat ik verdrietig ben, me opwind of zelfs boos maak over iets dat ergens speelt, waar ik niets aan kan doen. Voor sommigen komt dit misschien onverschillig over. Maar ik geloof echt oprecht dat de wereld er veel meer aan heeft als ik mijn positieve vibes de wereld instuur. En daarmee baseer ik me op vele literatuur, maar vooral op een bijzonder onderzoek door een TM (transcedente meditatie) – organisatie uit de VS. Tijdens een bijzonder experiment zag de politie in Washington het aantal zware geweldsdelicten met 23 procent dalen toen er ongveer 4000 mensen in de stad TM toepasten.</div><div>Minder tv, meer bewust leven</div><div>Vaak kiezen we er niet bewust voor om een programma te kijken, maar gaat de televisie aan en zappen we langs de kanalen tot het tijd is om naar bed te gaan. Dit is al niet erg bewust. Maar wat nou als je weet dat je onderbewustzijn, dus dat waar je je niet van bewust bent, je voor 95% aanstuurt? En wat nou als dit onderbewustzijn enorm wordt gevoed door onder andere TV? TV-reclames zijn nou eenmaal bewezen en bedoeld om je meer te laten kopen. Maar ook de dramatische beelden, fictie of niet, hebben een psychologisch invloed op ons. Volgens de <a href="http://www.parentstv.org/ptc/flyers/factsheet.htm">statistieken</a>heeft de gemiddelde Amerikaanse jeugd op 18-jarige leeftijd meer dan 200000 gesimuleerde geweldsdaden gezien.</div><div>Net als in de film</div><div>En niet alleen de ellende op tv, kan ellende veroorzaken. De verheerlijking van drugs-en alcoholgebruik maken het (onbewust) gemakkelijker om het ook te gaan gebruiken. En jezelf vergelijken met de perfecte mensen op tv, geeft je (onbewust) het gevoel dat jij minder bent. En wat denk je van porno; hoeveel jongeren weten het verschil tussen de liefde romantiek en alleen seks om de seks? Nou goed, made my point.</div><div>Minder tv, meer tijd voor iets anders</div><div>En dan nog iets eenvoudigs. Die twee uur per dag op de bank hangen, kun je ook voor iets anders gebruiken. Levert je toch zo’n 14 uur in de week op. Laatst zei iemand tegen mij ‘waar haal je de tijd vandaan om boeken te lezen’. Nou daar vandaan dus. Ik doe een superleuke studie, lees daarvoor prachtige boeken, heb tijd om te mediteren en voel me stukken beter.</div><div>Met de blos op mijn wangen</div><div>Je merkt het al, het gaat mij supergemakkelijk af om maar heel beperkt TV te kijken. En soms, heel soms spreekt iemand me aan op een nieuwsfeit waar ik niet van op de hoogte ben. Dat is dan wel even een akward moment. Maar die vergeet ik snel weer als ik de rust voel en ’s ochtends (redelijk; wordt nooit echt een ochtendmens) uitgerust wakker wordt. Wat denk jij, zou jij met een stuk minder TV af kunnen?</div><div>Liefs, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Een nieuwe verslaving?</title><description><![CDATA[Een bewogen week over voeding, mediteren en gek doen, laat ik met een beetje weemoed achter me. Wat een leuke week heb ik achter de rug. En ik weet dat het steeds mooier wordt. Het is ook een rare week. Een week van werken, ziekenhuis en een begrafenis. Maar ook een week van bezinnen, compassie en loslaten. Een heel erg volle week waarin elk uurtje wel iets gepland staat. Maar ook een week waarin ik me voel groeien, dicht bij mezelf ben en vooral liefde, vrede en ruimte voel. Mijn collega noemt<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_9560384a208b4e21bd56a10469ab320b%7Emv2.jpg/v1/fill/w_432%2Ch_288/f7bc0e_9560384a208b4e21bd56a10469ab320b%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-nieuwe-verslaving</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-nieuwe-verslaving</guid><pubDate>Mon, 16 May 2016 08:48:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Een bewogen week over voeding, mediteren en gek doen, laat ik met een beetje weemoed achter me. Wat een leuke week heb ik achter de rug. En ik weet dat het steeds mooier wordt. Het is ook een rare week. Een week van werken, ziekenhuis en een begrafenis. Maar ook een week van bezinnen, compassie en loslaten. Een heel erg volle week waarin elk uurtje wel iets gepland staat. Maar ook een week waarin ik me voel groeien, dicht bij mezelf ben en vooral liefde, vrede en ruimte voel. Mijn collega noemt me ‘helemaal Zen’ en lacht hard om me. En ik geniet, ik geniet steeds meer.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_9560384a208b4e21bd56a10469ab320b~mv2.jpg"/><div>Vanaf deze week de aandacht op mijn voeding. Mijn achilleshiel zoals ik vorige week poste. Ik ben niet voor niets veel te romig. Beperk suiker, tarwe en zuivel is het advies. Cold turkey stoppen met suiker maakt me doodziek. Dit bewijst nog eens extra hoe erg verslaafd ik ben en hoe heftig mijn lichaam hiermee omgaat. Maar goed, daarom besloten het rustig af te bouwen. En ik mag niet klagen, weinig fysieke ontwenningsverschijnselen en mentaal gaat het ook niet gek.</div><div>Shotje Later in de week heb ik mijn shotje Bridgeman. Donderdags krijg ik mijn eerste coachingssessie. We spreken natuurlijk eerst over mijn voeding. Mijn coach vindt het geweldig dat ik ‘te romig’ zeg. Ze geeft aan dat ik er in ieder geval met mildheid naar kan kijken. We kijken vervolgens vooral naar hoe ik graag alles goed wil doen en hoe relaties hier ook van invloed op kunnen zijn. In het boek ‘de nieuwe aarde’ rept Eckhart Tolle al dat je ego steeds roept dat het ‘niet goed genoeg is’ en dat dit de drive is voor veel mensen om steeds harder te werken. Ik ben daar helaas geen uitzondering op, al begint het patroon soms scheurtjes te vertonen.</div><div>“Je kunt er wat vinden, misschien is het gek, maar ik voel en zie hoe happy iedereen is.”</div><div>Loslaten Vrijdag, de derde trainingsdag, starten we met relaties. Hoe kun je oude ballast tussen jou en een ander loslaten? En ook hoe je met mededogen naar een ander kunt kijken. Want zijn we per slot van rekening niet allemaal op zoek naar hetzelfde? Prachtige oefeningen volgen waaronder ook een voor dankbaarheid. We gaan verder met het loslaten van onze eigen oude patronen met een prachtig intens ritueel. En we stappen in de wereld van onze nieuwe ik. Prachtig om al die lachende gezichten te zien. Je kunt er wat vinden, misschien is het gek, maar ik voel en zie hoe happy iedereen is. Zal me dan ook een worst zijn of de oefening een beetje mal (maar toch ook erg lekker) voelt, per slot van rekening gaat het om het resultaat.</div><div>Goeroe Zaterdag ben ik bij het theatercollege ‘Start met mediteren’ van Robert Bridgeman zelf. ’s Ochtends grap ik met mijn man dat ik nu eindelijk mijn Goeroe ga zien. En hoewel ik altijd erg voorzichtig ben rondom ‘verering’, moet ik eerlijk toegeven. Robert laat een prachtig staaltje zien van hoe hij zijn korte termijn geheugen (door meditatie) heeft getraind. En ook de verdere dag is superleuk en inspirerend. En hoewel ik al veel ken uit mijn eigen yoga- en stresstrainingen is het mooi om het weer eens van scratch af aan te ervaren.</div><div>Pijn Daarnaast word ik nog eens enorm uitgedaagd. Robert grapt dat de meditatiebankjes dan wel ergonomisch het beste zijn. Het nadeel is dat ze te weinig pijn doen. Wat? Precies, meditatie is geen wondermedicijn, je moet het doen. En nee, het is NIET altijd leuk. De voordelen zijn enorm, maar je onderbewuste doet er van alles aan om het gewoon bij het oude te laten. Aangezien ik vanochtend ben opgestaan met enorm veel pijn, kom ik die dan ook genadeloos tegen in de laatste meditatie. Auch, maar ik worstel me er doorheen. Het is pas pijn als ik er dat oordeel aan geef. En ik houd vol.</div><div>Gekkie Na deze twee dagen mag ik nog genieten van mijn gezin. Ik voel me warm, gedragen, liefdevol en mijn lieve, losse gekke ik. Want dat is wie ik daadwerkelijk ben. En dat is wat ik soms vergeet. In drukke tijden, als ik minder bewust leef, komt de serieuze, planmatige Claudia naar boven en vergeet ik gek te doen. Dus heb jij tips om mij mijn kern niet uit het oog te laten verliezen, laat het me weten.</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Een worsteling met mijn olifant</title><description><![CDATA[Eten; of het nu zoet is of zout. Ik ben er gek op. En dat is haarfijn terug te zien in mijn opvoeding. Dat wat ik er in stop, komt er ook weer uit. ‘Mama, zullen we gezellig een filmpje kijken en lekkere hapjes op tafel zetten?’ Mijn kind zet prachtig een spiegel voor me neer. Ik zet eten overal voor in. Als ik verdriet heb, grijp ik naar de chocolade. Als ik me verveel, pak ik een stukje kaas. Als er ook maar een glimp van viering aan de horizon is, dan vieren we dat toch met een etentje. En<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_95d1415ebe2c4d5198ce739f369547bc%7Emv2.jpg/v1/fill/w_426%2Ch_284/f7bc0e_95d1415ebe2c4d5198ce739f369547bc%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-worsteling-met-mijn-olifant</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-worsteling-met-mijn-olifant</guid><pubDate>Mon, 09 May 2016 08:51:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Eten; of het nu zoet is of zout. Ik ben er gek op. En dat is haarfijn terug te zien in mijn opvoeding. Dat wat ik er in stop, komt er ook weer uit. ‘Mama, zullen we gezellig een filmpje kijken en lekkere hapjes op tafel zetten?’ Mijn kind zet prachtig een spiegel voor me neer. Ik zet eten overal voor in. Als ik verdriet heb, grijp ik naar de chocolade. Als ik me verveel, pak ik een stukje kaas. Als er ook maar een glimp van viering aan de horizon is, dan vieren we dat toch met een etentje. En bij de eerste zonnestraal pak ik een terrasje. Gezellig toch.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_95d1415ebe2c4d5198ce739f369547bc~mv2.jpg"/><div>Twijfel Klopt, maar natuurlijk is er ook de schaduwzijde. Ik draag heel wat kilo’s teveel met me mee. En dat is nou net niet waar ik trots op ben. En hoewel ik vind dat niet elke yogadocent megamager moet zijn, twijfel ik toch soms, als ik voor mijn groepen sta. En als mijn dochter vraagt of we gaan zwemmen, zakt me de moed in de schoenen. Mijn collega herkent het precies. Ook zij gaat gerust puffend en hijgend een berg beklimmen in de gloeiend hete zon met de lange broek nog aan. En met de zomer in het vooruitzicht mijmeren we over streng diëten of niet. Ik heb mezelf stellig voorgenomen nooit meer te zwichten voor een crashdiët. En dat ga ik ook zeker niet doen, maar met nog maar een kleine 3 maanden voor mijn vakantie, slaat de twijfel soms toe.</div><div>“Maar met nog maar een kleine drie maanden voor mijn vakantie, slaat de twijfel soms toe.”</div><div>Onderbewust Wat maakt het toch dat we weten dat als we voor de lange termijn gaan, we echt blijer worden, maar ons vervolgens wel weer met een zak chips op de bank nestelen? En daar komt de olifant om de hoek zeilen. Volgens de Bridgeman methode staat de olifant symbool voor ons onderwuste. Het oeroude systeem in onze hersenen (limbisch systeem), waar voornamelijk onze gevoelens en verlangens zitten. En dat ons voor 95% aanstuurt en maar twee ‘wensen’ heeft: genot zoeken en pijn vermijden puur om te overleven.</div><div>Vijf hindernissen Olifanten zijn ook nog eens gewoontedieren en willen niet zo graag veranderen. En als je dat dan wel wilt, dan gaan er allerlei programma’s lopen. Weerstand; ik vind het echt vreselijk om zo ongezellig zonder een hapje op de bank te zitten. Verleiding: oh het ziet er zo lekker uit. Vermoeidheid; ik ben zo moe, ik heb wat energie nodig, dus ik moet wat eten. En snelle suikers werken het beste. Twijfel; zo erg is het toch niet. Onrust; Ik verveel, dus ik ga toch even lekker genieten.</div><div>Met kleine stapjes En zo maakt het dat we heel wat worstelingen moeten doorlopen om niet weer iets lekkers in ons mond te stoppen. Het Lichter Leven programma biedt natuurlijk allerlei hulpmiddelen om hier beter mee om te gaan, maar omdat het mijn achilleshiel is, maak ik kleine stapjes, maar ben ik er nog lang niet. Ik houd je op de hoogte. En mocht je de oplossing hebben? Ik hoor het graag.</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Een mooie week</title><description><![CDATA[Mijn oefeningen schieten wortel. De tweedagelijkse meditatie en mijn ademhalingsoefeningen brengen rust. Echte rust. Niet de rust van even niets doen en ook niet de rust van slapen. Het is een andere rust, de rust van stilte. Een stille observator in mij die van een afstandje kijkt wat passeert. En wat voelt het lekker, dit is echt genieten.Veel meer Natuurlijk heb ik een mooie week, want elke week/elke dag is mooi. In mijn vorige blog schreef ik hier al over. Alleen mijn oordeel maakt dat iets<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_753571689a1f424c9bf3b92a8e2adc91%7Emv2.jpg/v1/fill/w_293%2Ch_195/f7bc0e_753571689a1f424c9bf3b92a8e2adc91%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-mooie-week</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Een-mooie-week</guid><pubDate>Mon, 02 May 2016 08:54:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Mijn oefeningen schieten wortel. De tweedagelijkse meditatie en mijn ademhalingsoefeningen brengen rust. Echte rust. Niet de rust van even niets doen en ook niet de rust van slapen. Het is een andere rust, de rust van stilte. Een stille observator in mij die van een afstandje kijkt wat passeert. En wat voelt het lekker, dit is echt genieten.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_753571689a1f424c9bf3b92a8e2adc91~mv2.jpg"/><div>Veel meer Natuurlijk heb ik een mooie week, want elke week/elke dag is mooi. In mijn vorige blog schreef ik hier al over. Alleen mijn oordeel maakt dat iets goed of fout is. Maar deze week is er meer. Veel meer. Ik voel een diepe rust en vrede in me. Ik kan naar mezelf kijken zonder overal een oordeel over te hebben. Ik kan dat gekwetter in mijn hoofd vaker weerstaan.</div><div>Opstartritueel Vanochtend begon ik met mijn de speciale Bridgeman Adem Techniek, wat overigens erg lekker wakker worden is. Ik vervolgde mijn ochtendritueel met mijn SO HUM meditatie, die ik sinds gisteren nieuw heb ingevoerd. Ik raakte hier zo van in de ban van mijn adem en mijn lichaam, dat er niets anders meer bestond. En het gaf ruimte, ruimte voor heel veel liefde. Vooral voor mezelf.</div><div>Van jezelf houden Liefde voor jezelf? Is dat niet egoïstisch dan? Het schijnt van niet. Luister maar eens naar het lied van Harry Jekkers. De titel is ‘ik hou van mij’ en dat is niet voor niets, want wie van zichzelf houdt, geeft pas iets kostbaars weg als hij tegen een ander ‘ik hou van jou’ zegt. En ik voel het diep van binnen precies zo. Deze liefde heeft niets met egoïsme te maken. De rust in mij, maakt dat ik met volle aandacht er voor de ander kan zijn.</div><div>And so on Mijn verdere ochtendritueel bestaat uit verder mooie, maar vooral gebruikelijke dingen als douchen (beetje koud, oké lauw dan), aankleden, eten e.d. Maar in de auto ga ik verder met mijn ritueel. Ik roep mijn supermantra. Ik vertel mezelf hoeveel ik van mezelf houd en ik doe nog wat ademhalingsoefeningen. En ik geniet van het pad dat ik bewandel dat zo ontzettend goed voelt.</div><div>“Dit is wie ik ben, waar ik gelukkig van word.”</div><div>De creator in mij</div><div>Met een collega rep ik er over dat steeds weer op mijn pad ‘verhalen’ terug komen. Wat moet ik hier toch mee? Vertellen? Schrijven? Misschien combineren met mijn yogalessen? Integreren in mijn trainingen? Op mijn werk iets mee doen? Tientallen ideeën schieten door mijn hoofd als ik terug naar huis rijd. De creator in mij is weer los. En waar ik vroeger dacht ‘oh nee, daar is ie weer’, kan ik nu alleen maar denken ‘yes, daar is ze. Dit is wie ik ben! Dit is waar ik gelukkig van word. Dit is mijn pad’ Blijf je nog even meewandelen?</div><div>SO HUM oefening Wat is de SO HUM meditatie. Deepak Chopra schrijft in zijn boek Synchroniciteit over deze mantra. Deze eenvoudige mantra is de mantra van de adem en betekent: ‘ik ben die ik ben’. Als je goed op je ademt let kun je de klanken van binnen horen: bij het geluid van de inademing is het geluid van de trilling SO. Bij het uitademen verandert de klank in HUM.</div><div>Ga op een stoel of op de grond zitten en maak goed contact met je zitbeenderen. Zit rechtop en leun niet ergens tegenaan.</div><div>Je schouders zijn ontspannen, plaats je handen in je schoot of op je knieën.Adem rustig en diep uit, sluit je ogen.Word je bewust van je lichaam.Breng vervolgens je aandacht naar je ademhaling.Adem dan rustig in en denk 'SO'.Bij het uitademen denk je 'HUM'.</div><div>Je zult merken dat gaandeweg je adem rustiger wordt en dat het soms zelfs lijkt dat de klank SO-HUM helemaal op de achtergrond verdwijnt.</div><div>Liefs,</div><div>Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Teloorgang</title><description><![CDATA[0ké, onmiddellijk toegegeven. Ik heb niet mijn beste week. De week van de teloorgang (vind ik zo’n mooi woord). De week van afbraak. De week van teleurstelling. Of toch iets anders….? Deze week zou ik me volledig focussen op water drinken. Twee liter per dag. Als yogadocent weet ik natuurlijk als geen ander hoe belangrijk dat is. Maar wat is het een enorm struikelblok voor me. Ik heb gewoon geen dorst. En elk glas voelt als een verplichting. Als iets dat er echt niet bij kan. En daarmee is de<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_fd9144c5b21e499583aa211c4a4a3333%7Emv1.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Teloorgang</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Teloorgang</guid><pubDate>Mon, 25 Apr 2016 12:50:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>0ké, onmiddellijk toegegeven. Ik heb niet mijn beste week. De week van de teloorgang (vind ik zo’n mooi woord). De week van afbraak. De week van teleurstelling. Of toch iets anders….? </div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_fd9144c5b21e499583aa211c4a4a3333~mv1.jpg"/><div>Deze week zou ik me volledig focussen op water drinken. Twee liter per dag. Als yogadocent weet ik natuurlijk als geen ander hoe belangrijk dat is. Maar wat is het een enorm struikelblok voor me. Ik heb gewoon geen dorst. En elk glas voelt als een verplichting. Als iets dat er echt niet bij kan. En daarmee is de eerste dominosteen gezet.</div><div>Middelmaat </div><div>Mijn mediteren gaat ook maar middelmatig. De ene keer is het een huilend kind, de keer daarop een klierende kat en tot twee keer toe ben ik zo laat thuis, dat ik er ’s avonds de geest aan geef. Mijn koud douchen staat on hold. Al dagen heb ik het koud en om dan ook nog koud douchen; de lok om comfort kan ik niet weerstaan.</div><div>Whithout failure, no sweetness </div><div>Het klopt dus, ik heb niet mijn beste week. Tenminste als het om mijn gestelde doelen gaat. Ik kan er namelijk best positief naar kijken, want ik mag niet vergeten waar ik vandaan kom. En dipjes horen er toch eenmaal bij. Na regen komt zonneschijn. Without failure, no sweetness in succes. En zo is het!</div><div>Mooi! Mooi? </div><div>Tot mijn tweede trainingsdag. Alle deelnemers vertellen over de gebruikelijke dipjes, die voor iedereen herkenbaar zijn. En de trainster roept alleen maar ‘mooi!’. Wat is dat nou? En dan volgt nadat iedereen is geweest “Alles wat we vastzetten in ons systeem, dat is pas saai. Dat wat gebeurt, is mooi, niet goed of fout”. Huh, deze hoorde ik een keer eerder in een stevigere variant “Gatverdamme, alles moet goed gaan; dat is de dood in de pot”. “Natuurlijk heb ik een fantastische week.”</div><div>Oordelen</div><div>Ik ben weer volop wakker. Bijna was ik het vergeten. Mijn eigen oordeel over wat gebeurt, maakt dat het ‘fout’ is. Mijn eigen oordeel maakt dat ik niet mijn beste week heb. Natuurlijk heb ik een fantastische week. Want het is precies wat het is en dus…wat het moet zijn. Er is een reden dat het gaat zoals gaat, ook al snap ik soms niet waarom.</div><div>Acceptatie </div><div>Met een groot gevoel van acceptatie, waardering en vooral ruimte en rust diep binnen in mij, kan ik constateren dat ik vreselijk tevreden ben met de weg die ik bewandel.</div><div>Lieve groet, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Voel je fantastisch + oefening</title><description><![CDATA[Al een aantal weken richt ik me op de supermantra, zoals verwoord in het boek ‘Start vandaag met lichter leven‘ van Robert Bridgeman. De kunst is om deze supermantra zo vaak mogelijk tegen jezelf te zeggen. Het ‘ritueel van het gesproken woord’ gaat erover dat door zo vaak mogelijk tegen jezelf iets positiefs te zeggen, dat dit een ingesleten pad wordt, dat je hersenen steeds makkelijker gaan bewandelen. En het gaat me goed af, het gaat super, het gaat geweldig, fantastisch. Of toch soms<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_df81a11ae9ca45038b9c1b7fd369e53c.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Supergeweldigfantastisch</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Supergeweldigfantastisch</guid><pubDate>Mon, 18 Apr 2016 12:29:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Al een aantal weken richt ik me op de supermantra, zoals verwoord in het boek ‘Start vandaag met lichter leven‘ van Robert Bridgeman. De kunst is om deze supermantra zo vaak mogelijk tegen jezelf te zeggen. Het ‘ritueel van het gesproken woord’ gaat erover dat door zo vaak mogelijk tegen jezelf iets positiefs te zeggen, dat dit een ingesleten pad wordt, dat je hersenen steeds makkelijker gaan bewandelen. En het gaat me goed af, het gaat super, het gaat geweldig, fantastisch. Of toch soms niet…</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_df81a11ae9ca45038b9c1b7fd369e53c.jpg"/><div>Een mantra</div><div>Een mantra is een woord, lettergreep, klank, gedicht of spreuk. Soms bedoelt om continue achter elkaar te herhalen, soms gebruikt bij meditaties een speciale ceremonies. Oorspronkelijk bedoelt voor het reinigen van de ziel. De meest bekende mantra is Aum of Om (uitspraak: ōm). Veel gebruikt ook in yogalessen, omdat de trilling van de klank een diepe werking heeft op de trilling van het lichaam, waardoor je een hoger bewustzijn kan bereiken.</div><div>Stralend de dag door </div><div>Mijn mantra bestaat uit zeven keer beginnen met ‘Ik ben…’ aangevuld met een positieve waarde, zoals lief, mooi, volmaakt. Eindigend met een keer ‘Ik Ben’, om te beseffen dat ik gewoon ben wie ik ben, zonder dat aan te vullen met een waarde. En het werkt. Zo vaak mogelijk zeg ik deze mantra tegen mezelf en ik begin steeds meer te stralen. Ik voel me echt goed en ik lach veel. Ik voel me rustig en happy in mijn hoofd.</div><div>Totdat de bom valt </div><div>En dan ineens een terugval. Na een ontzettend drukke dag, kan ik het gedoe van de kids niet zo goed verdragen. Ik vraag of het misschien mogelijk is dat we gewoon even rustig kunnen eten. Niet lang daarna maken manlief en dochter ruzie en dat slaat in als een bom. Ik had toch gezegd dat ik even aan mijn tax zat en ik had toch gevraagd om rust. Is er dan niemand die rekening met mij houdt?</div><div>“Is er dan niemand die rekening met mij houdt?” </div><div>Ego </div><div>Oh nee, het ego slaat genadeloos toe. Het ego dat nooit tevreden is en zich nooit goed genoeg voelt. En ik, ik ben me er niet bewust van en laat me meeslepen in het drama van het ego. Ook mijn supermantra is ver te zoeken. En later als ik me wel bewust ben van wat er gebeurde, krijg ik mezelf niet echt weer on track. De nacht valt…</div><div>De test </div><div>Ik weet dat het er bij hoort, daar waar je krachtiger gaat staan, gaan grotere krachten op je werken. Je wordt als het ware getest. En natuurlijk vallen we af en toe terug in oud gedrag, maar we mogen nooit vergeten waar we vandaan komen. Ik mag nooit vergeten waar ik vandaan kom. En zoals ik regelmatig tegen mijn dochter zeg “een keer vaker opstaan dan je valt, dan ben je ….een winnaar”.</div><div>Totdat de zon schijnt </div><div>En daarom sta ik de volgende dag weer op met lichte weemoed. Ik pak mijn matje voor mijn meditatie. Ik neem mijn lauw/koude douche en spring ik op de fiets om mijn dochter naar school te brengen. En blijf ik maar tegen mezelf roepen “Ik ben super, ik ben geweldig, ik ben fantastisch….”. De zon schijnt vandaag vast.</div><div>Supermantra-oefening</div><div>Wil jij je ook steeds beter voelen? Doe dan onderstaande oefening.</div><div>Ga op een rustig plekje zitten.Denk eens na over wat jij jezelf soms verwijt.Bedenk welke diepe behoefte of wens hierachter verschuilt.Beschrijf of vertaal deze behoefte/wens naar iets wat je bent, bijvoorbeeld “Ik ben een goede moeder”. Let op, dit moet positief verwoord zijn.Zeg deze zin of zinnen hardop tegen jezelf en voel de kracht van deze woorden. Geloof je de woorden niet? Dat geeft niet, gewoon mee doorgaan.Herhaal deze zin of zinnen gedurende dag zo vaak mogelijk tegen jezelf en eindig altijd met “Ik Ben”. En wie ben jij?</div><div>Ik ben heel erg benieuwd wie jij bent? Misschien wil je dat met me delen. Ik weet dat je precies goed bent, in alles wat je bent inclusief alles wat je minder aan jezelf vindt. Heel veel succes met deze oefening.</div><div>Lieve groet, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Tussen slaap en mediteren + oefening</title><description><![CDATA[De eerste week zit erop. De eerste week van mijn eigen lichter leven traject. Een traject om mijn eigen potentieel te vergroten. Een traject met 11 regels! Help, daar houd ik helemaal niet van. En tegelijkertijd geloof ik er heilig in. Ik voel en weet dat het goed voor me is. Dus stort ik me er vol overgave in.Vol overgave? Oké, niet helemaal. Ik weet dondersgoed dat het zo niet werkt. Een veranderingsproces kost tijd. En 11 regels toevoegen aan je leven doe je niet zomaar. Integreren als<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_2f9353400f704de581c8ba644beb7014.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Tussen-slaap-en-mediteren-oefening-1</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Tussen-slaap-en-mediteren-oefening-1</guid><pubDate>Mon, 11 Apr 2016 12:22:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>De eerste week zit erop. De eerste week van mijn eigen lichter leven traject. Een traject om mijn eigen potentieel te vergroten. Een traject met 11 regels! Help, daar houd ik helemaal niet van. En tegelijkertijd geloof ik er heilig in. Ik voel en weet dat het goed voor me is. Dus stort ik me er vol overgave in.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_2f9353400f704de581c8ba644beb7014.jpg"/><div>Vol overgave? Oké, niet helemaal. Ik weet dondersgoed dat het zo niet werkt. Een veranderingsproces kost tijd. En 11 regels toevoegen aan je leven doe je niet zomaar. Integreren als ritueel en kleine successen vieren werkt het beste. Dus is mijn strategie: in principe alle 11 de regels toepassen, maar per week echt focussen op een regel en die écht in mijn leven integreren. Dat geeft me ook de kans elke week even terug te blikken, van mijn proces te genieten en jou mee te laten kijken.</div><div>Mediteren Afgelopen week heb ik de focus gelegd op meditatie. De regel luidt ‘besteed elke dag 10 minuten aan (aandachts)meditatie.’ Dit kan s’ ochtends direct na het opstaan of ’s avonds vlak voor het naar bed gaan. Je mag zelf weten wanneer, maar de ochtend heeft wel de voorkeur. Oké, ik ga voor ‘all the way’. Ik ga zowel in de ochtend als in de avond mediteren. Ik weet dat de avond wel gaat lukken, dus daar heb ik dan sowieso profijt van. In de ochtend nog eerder opstaan, daar zit de grootste uitdaging.</div><div>“Oké, ik ga voor ‘all the way&quot;</div><div>Discipline Tenminste dat is wat ik van tevoren verwachtte. En zoals met zoveel dingen, ligt ‘het probleem’ niet waar je hem verwacht. Met een ijzeren discipline sta ik op mijn werkdagen netjes om 5.45 uur op (de andere dagen een uurtje later). Waar ik voorheen maar bleef snoozen, doe ik dit nu maximaal 1 keer en vlieg ik mijn bed uit om naar binnen te keren en te focussen op mijn ademhaling.</div><div>Focus ver te zoeken Maar wat gebeurt er in mijn hoofd? ’s Ochtends mediteren zou makkelijker zijn, omdat je hoofd nog leeg is. Maar niet in mijn geval. Ik ben zo duf en ongecontroleerd in de ochtend dat mijn gedachten alle kanten opschieten. “Adem uit 1…, ik moet mijn vriendin nog feliciteren, adem uit 2…., wat droomde ik nou vannacht, adem uit 3…voel ik nu iets binnenin me, adem uit, euh bij welk getal was ik nou gebleven?” Pfff, een beetje focussen in de ochtend is blijkbaar nogal een uitdaging voor me.</div><div>Vertrouwen Ik blijf stug doorgaan elke ochtend en elke avond. Ik merk dat het me wat brengt, maar wat weet ik niet precies. Wel ben ik vreselijk moe. Geen idee of het door de meditatie komt of door iets anders. Ik neem me voor om me er niet door af te laten leiden en gewoon door te gaan. De puzzelstukjes vallen vanzelf op hun plek. En dat is de eerste mooie stap die ik maak. Vertrouwen in het proces, vertrouwen in een goede afloop.</div><div>Verfrissend Sterker nog, ik geef nog een beetje gas bij. Geïnspireerd door een filmpje van Robert Bridgeman over ‘de functie van pijn’ voegde ik halverwege de week nog een extra regel toe. Dingen doen die je niet prettig vindt of wat buiten je comfortzone ligt. “Begin eens met koud douchen” adviseert Robert. En ja hoor alles voor het proces. Malle ikke, begint daar dan ook maar aan. Haha, tenminste eerst maar eens lauw douchen. Kan ik gelijk mijn duffe hoofd wegspoelen na de meditatie.</div><div>Meditatie voor thuis Ga op een rustige plek zitten, vertel je huisgenoten dat je even niet gestoord wilt worden.</div><div>Zet een wekker op 5 of 10 minuten of het aantal minuten dat voor jou prettig is.Ga op een stoel of op de grond zitten en maak goed contact met je zitbeenderen. Zit rechtop en leun niet ergens tegenaan.Je schouders zijn ontspannen, plaats je handen in je schoot of op je knieën.Adem rustig en diep uit, sluit je ogen.Wordt je bewust van je hele lichaam door je aandacht eerst op je handen te richten, dan je voeten, je onderbenen en ga zo langs je hele lichaam. Kijk of je ook de binnenkant van je lichaamsdelen kunt voelen.Breng vervolgens je aandacht naar je ademhaling. En tel elke ademhaling. Als je bij 10 bent tel je weer terug en bij 0 begin je weer opnieuw.Gaat je klokje af? Activeer je lichaam weer en begin aan een stralende dag.</div><div>Schieten je gedachten alle kanten op? Dat geeft niets en is heel normaal. Boeddha noemde het ‘monkey mind’. Het is een kwestie van trainen en dat doe je door zodra je merkt dat je aandacht weg glipt, je aandacht weer terug te brengen naar je adem.</div><div>Heel veel succes en misschien wil je delen hoe de oefening jou vergaat.</div><div>Lieve groet, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Ontkiemen + lente-oefening</title><description><![CDATA[Maanden stond ik op de rem. Mijn eigen rem. Blijkbaar had ik tijd nodig om te wennen aan wat ik zou gaan doen. Er stond veel op losse schroeven en je gooit niet zomaar alles om. Twijfels, heel veel twijfels over de weg die ik moet nemen. Steeds sterker werd mijn gevoel, maar mijn hoofd bleef mitsen en maren opperen. Na laat ik het rempedaal los en ik merk dat ik vanzelf vooruit ga. En wat doe ik nu het liefste…hihi gas geven.Winter Het is december, de wintermaanden maken me altijd een beetje<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_1f95a173f5804f36b3fc1b4aaaea3f53.jpg"/>]]></description><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/ontkiemen</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/ontkiemen</guid><pubDate>Mon, 04 Apr 2016 09:58:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><div>Maanden stond ik op de rem. Mijn eigen rem. Blijkbaar had ik tijd nodig om te wennen aan wat ik zou gaan doen. Er stond veel op losse schroeven en je gooit niet zomaar alles om. Twijfels, heel veel twijfels over de weg die ik moet nemen. Steeds sterker werd mijn gevoel, maar mijn hoofd bleef mitsen en maren opperen. Na laat ik het rempedaal los en ik merk dat ik vanzelf vooruit ga. En wat doe ik nu het liefste…hihi gas geven.</div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_1f95a173f5804f36b3fc1b4aaaea3f53.jpg"/><div>Winter Het is december, de wintermaanden maken me altijd een beetje down. Op mijn werk voel ik me niet gezien. Ik heb behoefte aan een omgeving waarin fouten als positief kunnen worden gezien en waarin ik kan creëren. Dit is niet wat ik nu voel. Daar komt nog bij dat ik me afgewezen voel en ik niet weet wat mijn koers is. Ik probeerde te vertrouwen op het universum, maar het is vooral onrust dat me beheerst.</div><div>De lucht trilt Februari de dagen worden langer, maar de winter duurt nog even voort. De winter, een tijd van bezinning. Een tijd dat de natuur tot rust komt, zicht herstelt en zich opmaakt voor dat wat komen gaat. Ik doe fanatiek mijn oefeningen om mijn energie schoon te houden. Het maakt me blij. Het houdt mijn hoofd opgeruimd. Ik zit lekker in mijn vel en tegelijketijd raast het door mijn lichaam. Ik moet iets doen, ik moet ik beweging komen. Ik moet een keuze maken. Ik moet aan de slag.</div><div>De lente Het voorjaar is begonnen. De lente, zo tekenend voor het zaaien. Het symbool voor veranderingen, het plannen, dromen is voorbij. De energie (onrust) die ik heb vergaard in de wintermaanden, kunnen worden omgezet. Het wordt tijd om waar te maken. Ik heb mijn kiemen gezaaid in de vruchtbare bodem van mijn hart.</div><div>“Het wordt tijd om waar te maken.”</div><div>Gezaaid Want, ik heb mijn huis verkocht en een nieuw stekkie weer aangekocht. Ik heb een streep door een aantal plannen gezet. En ik start met de Lichter Leven training om een nog betere versie van mezelf te worden. Maar vooral, om straks de coachopleiding te kunnen volgen. Zodat ik eindelijk mijn hart volg en mensen straks (nog beter) kan helpen een betere versie van zichzelf te worden.</div><div>En straks…de zomer Straks komt de zomer en komen mijn kiemen tot volle wasdom. Alles wat ik deze lente in heb gezet wordt zichtbaar. Groei, maar dan vooral in de vorm van rijping. Vertrouwen in dat ik het goede pad bewandel zonder mijn hoofd allerlei mitsen en maren te produceren, wordt mijn grootste uitdaging. Maar alles op zijn tijd.</div><div>Lente- oefening Ga even ergens rustig en comfortabel zitten. Sluit eventueel je ogen en stel jezelf de volgende vragen.</div><div>Welke overwegingen heb jij deze winter gemaakt?Welke rust en innerlijke groei heb je toegestaan of zelfs mee geworsteld?Hoe ging je om met de terugwerping op jezelf?Bleef je vertrouwen houden dat de lente zich vanzelf in jou zou aandienen?Is je bodem nu vruchtbaar en welke wensen ga je zaaien?Welke wensen geef je energie om ze werkelijkheid te laten worden?</div><div>Diep in je hart dient het antwoord zich vanzelf aan. Durf hierop te vertrouwen. Open je ogen en ga je dag met een glimlach tegemoet.</div><div>Lieve groet, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item><item><title>Laten we liefdevol zijn</title><description><![CDATA[Het doet me pijn. Pijn om te zien hoe mensen daar elkaar het leven onmogelijk maken. En wat zie ik tot mijn verbazing? Uit verontwaardiging over al dat leed, zie ik een even felle strijd in de media en op internet. We zijn hier beschaafd, maar misschien zijn de woorden soms net zo hard. Verdriet vervult mijn hart, als we ook hier, met onze zogenaamde beschaving, er net zo hard op los slaan. Maar wie ben ik om hier iets van te vinden? Ook ik maak me schuldig aan strijd; of met mijn kinderen of<img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_1e94ffc19b3d457eacc6b21e9b9a32fa%7Emv2.jpg"/>]]></description><dc:creator>Claudia</dc:creator><link>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Laten-we-liefdevol-zijn</link><guid>https://www.claudiakolk.nl/single-post/Laten-we-liefdevol-zijn</guid><pubDate>Wed, 23 Mar 2016 12:01:00 +0000</pubDate><content:encoded><![CDATA[<div><img src="http://static.wixstatic.com/media/f7bc0e_1e94ffc19b3d457eacc6b21e9b9a32fa~mv2.jpg"/><div>Het doet me pijn. Pijn om te zien hoe mensen daar elkaar het leven onmogelijk maken. En wat zie ik tot mijn verbazing? Uit verontwaardiging over al dat leed, zie ik een even felle strijd in de media en op internet. We zijn hier beschaafd, maar misschien zijn de woorden soms net zo hard. Verdriet vervult mijn hart, als we ook hier, met onze zogenaamde beschaving, er net zo hard op los slaan. Maar wie ben ik om hier iets van te vinden? Ook ik maak me schuldig aan strijd; of met mijn kinderen of mijn man, met een collega of zelfs een wildvreemde. Geen fysieke strijd en soms zelfs ook geen woordelijke, maar toch… Wat maakt het dat wij mensen, soms zo strijden?Practice what you preach Ik weet het niet precies. Wat is wel weet, is dat we strijd niet oplossen met strijd. Albert Einstein legde de vinger lang geleden al op de zere plek “Je kunt een probleem niet oplossen vanuit hetzelfde soort denken dat tot het probleem heeft geleid.” Dus misschien is het beter om zo te leven als we het anderen toewensen. Met liefde en respect voor elkaar. Met warmte en mededogen en zonder oordelen. En in plaats van vooral naar elkaar te roepen of te schreeuwen, geldt hier de wet van ‘pratice what you preach’. Het zijn juist die bijzondere mensen die gewoon uitstralen wat ze beweren, zonder je op te zadelen met ‘meedogenloze’ speeches. En wie weet treedt dan het honderdste aap- effect op.Gemeenschappelijk bewustzijn<a href="https://nl.wikipedia.org/wiki/Honderdste_aap">Het honderdste aap-effect</a> verwijst naar het idee dat als genoeg mensen een bepaald gedrag aangeleerd hebben, het spontaan in het gemeenschappelijk bewustzijn terechtkomt. Dit zou betekenen dat als maar genoeg mensen leren om liefdevol te zijn, de rest uiteindelijk volgt, omdat deze vaardigheid ligt opgesloten in het universum. Deze waarnemingen zijn gebaseerd op een onderzoek waarbij onderzoekers apen op een Japans eiland leerden om zoete aardappels te wassen. En dat deze vaardigheid zich langzaam verspreidde onder de jongere apen, op de gebruikelijke manier door observatie en imitatie. Vervolgens zagen de onderzoekers dat op een bepaald moment een bepaalde kritische hoeveelheid apen het kunstje hadden geleerd –zo gezegd de 'honderdste' aap- dit tot dan toe aangeleerde gedrag zich onmiddellijk over het water heen verspreidde naar apen op naburige eilanden... En natuurlijk zijn er weerleggingen, twijfels en er zijn mensen die zeggen dat het een broodje aap verhaal is.Meditatie voor minder criminaliteit Een ander <a href="http://www.theoptimist.nl/als-monniken-aan-de-macht-komen/">onderzoek naar transcendente meditatie</a> (we willen ten slotte dat eerst iets wordt bewezen voordat we er in geloven) liet zien dat door meditatie de misdaadcijfers afnamen. Washington, de in 1993 ‘moordhoofdstad van de wereld’, was het decor. De politie van Washington, de FBI en meer dan twintig onafhankelijke criminologen en sociologen van gezaghebbende instituten werkten aan het onderzoek mee. Er werden in de hele stad meditatiesessies gehouden en geleidelijk groeide het aantal deelnemers. Toen de groep halverwege het experiment tussen de 2500 en 4000 deelnemers telde, begonnen de misdaadcijfers te dalen. Uiteindelijk bleek dat het aantal moorden, verkrachtingen en overvallen was afgenomen met… 23 procent. En ook hier zijn er vast critici te vinden.Alles is mogelijk Dus wat is DE waarheid? Wanneer is iets bewezen? En hoe zit het dan met de invloed die de onderzoeker uitoefent op de uitkomsten van het onderzoek (want ja dat is ook weer wetenschappelijk bewezen :-))? Daarom geldt in mijn wereld, dat niemand de waarheid heeft, dus dat ook alles mogelijk is. Dit gedachtengoed geeft energie en ruimte. Het biedt de mogelijkheid om verder te kijken dan ons brein. Laten we niet vergeten dat ons creatievermogen heer erg sterk is. Denk maar aan het placebo-effect. Als een individu dit kan, dan kan een groep zoveel meer. Ik wil er in geloven.Doe jij mee? En deel je hoe? Liefs, Claudia</div></div>]]></content:encoded></item></channel></rss>